Dómstólaleit

E tók í mars 2001 þátt í fegurðarsamkeppni, en H og Á voru í stjórn keppninnar og var H framkvæmdastjóri. Fyrir milligöngu H tók E þátt í kynningu Í ehf., ásamt nokkrum öðrum stúlkum úr keppninni, sem fólst meðal annars í því að aka torfæruökutæki. E slasaðist í akstrinum og krafði H, Á og íslenska ríkið um skaðabætur vegna þessa. Talið var, að þótt Á hafi verið í stjórn fegurðarsamkeppninnar og hafi setið fund með fyrirsvarsmönnum Í ehf. vegna umræddrar kynningar, yrði ekki fallist á að Á bæri bótaábyrgð á tjóni E samkvæmt almennu skaðabótareglunni. Var Á þegar af þeirri ástæðu sýknuð af kröfu E. Þá var ekki talið nægilega sýnt fram á orsakasamband milli þess að H bauð E að taka þátt í kynningunni og tjóns E, til þess að um bótaskyldu H gæti verið að ræða. Fyrir lá að lögreglan hafði fengið fyrirspurnir frá Í ehf. vegna kynningarinnar, en mat það svo að ekki væri um aksturskeppni að ræða og því þyrfti ekki leyfi fyrir viðburðinum. Var talið ósannað að mat lögreglunnar hafi verið rangt eða að henni hafi borið að stöðva atburðinn. Þá varð jafnframt að telja ósannað að slysið yrði rakið til mistaka af hálfu lögreglunnar. Var íslenska ríkið því einnig sýknað af kröfu E.

G, sem var eigandi sérsmíðaðrar torfærubifreiðar og félagi í einu af aðildarfélögum Landssambands íslenskra akstursíþróttafélaga, LÍA, var settur í keppnisbann eftir að hann tók þátt í torfærukeppni utan vébanda sambandsins. Var ástæða keppnisbannsins tilgreind þátttaka G í fyrrnefndri keppni sem væri ólögleg samkvæmt reglum LÍA og alþjóðlega bílasambandsins, FIA, sem sambandið starfaði eftir. Talið var að þeir, sem skipuleggja vildu aksturs keppnir utan vébanda LÍA, hafi mátt ganga út frá því að þýðingarlaust væri að beina umsóknum til sambandsins þar sem það hafi áður gefið út yfirlýsingu sem yrði ekki skilin á annan hátt en að LÍA væri eini aðilinn hérlendis sem skipuleggja mætti aksturskeppnir og að aðrar keppnir væru óheimilar án tillits til þeirra reglna sem giltu um öryggismál og eftirlit. Samkvæmt reglum alþjóðlega bílasambandsins á þeim tíma sem G var settur í keppnisbann var óheimilt að beita þeim til að leggja hömlur á keppnismót eða þátttöku keppenda nema þess væri þörf vegna öryggis eða annarra efnislegra ástæðna, sem þar voru raktar. Hafi LÍA því verið óheimilt að setja G í keppnisbann vegna þátttöku í fyrrnefndri keppni án þess að ganga úr skugga um að keppnin hafi verið andstæð reglum FIA eða öðrum reglum LÍA varðandi öryggismál og skylda þætti, en það hafi sambandið ekki gert. Var því fallist á kröfu G um að LÍA hafi verið óheimilt að banna honum keppni í torfærukeppnum á sínum vegum. Aftur á móti var LÍA sýknað af kröfu G um greiðslu skaða- og miskabóta.