Dómstólaleit

A ehf. og G hf. höfðu áttu í umfangsmiklu viðskiptastambandi um nokkurra ára skeið. Á árinu 2007 lánaði G hf., A ehf. fjármuni m.a. í tengslum við verðbréfaviðskipti og kaup A ehf. á afleiðutengdum skuldabréfum. Með yfirlýsingu árið 2008 lýsti A ehf. yfir riftun á kaupum á framangreindum skuldabréfum ásamt undirliggjandi lánasamningi. Með samningi sama ár komust A ehf. og G hf. að samkomulagi um uppgjör vegna fjárfestinga A ehf. Í málinu hélt A ehf. því fram að umrætt samkomulag væri ógilt og krafði G hf. um skaðabætur. Taldi A ehf. að kröfur sínar mætti rekja til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi starfsmanna G hf. sem hlutafélagið bæri ábyrgð á samkvæmt reglum skaðabótaréttar um húsbóndaábyrgð. A ehf. lýsti kröfum sínum í slitabú G hf. en slitastjórn félagsins hafnaði kröfunum og var sú ákvörðun borin undir dómstóla. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Hæstarétti kom fram, að ekki væri hægt að fallast á með A ehf. að samkomulagið sem aðilarnir gerðu um uppgjör vegna kaupa á afleiðutengdum skuldabréfum væri ógilt með vísan til 29., 33 eða 36. gr. samningalaga nr. 7/1936, né að ógilda ætti samningsuppgjörið sökum forsendubrests. Þá var ekki fallist á það með A ehf. að G hf. hefði synjað honum með ólögmætum hætti um sölu á valrétti og útgreiðslu innlána. Að þessari niðurstöðu fenginni var skuldajafnaðarkröfu A ehf. jafnframt hafnað.