Dómstólaleit

Árið 2007 gerði T ehf. lánssamning við sparisjóðinn B vegna kaupa G og S, eigenda T ehf., á stofnfjárhlutum í B. Árið 2010 var B tekinn til slita og ári síðar runnu eignir B til Í hf. Í málinu krafðist T ehf. þess aðallega að lánssamningurinn yrði ógiltur, en til vara að samningnum yrði rift. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þar sem T ehf. hefði veitt B veð í tilteknum fasteignum sínum til tryggingar greiðslu skuldarinnar, en ekki í stofnfjárhlutunum sem G og S hefðu keypt fyrir hluta af andvirði lánsins, hefði dómur Hæstaréttar í máli nr. 117/2011 ekki fordæmisgildi við úrlausn málsins. Þá hefði T ehf. ekki borið því við að starfsmenn B hefðu á nokkru stigi ranglega vakið hjá sér, G eða S trú um að ekki yrði leitað fullnustu kröfu samkvæmt lánssamningnum í öðru en stofnfjárhlutunum, enda hefðu þeir ekki tilheyrt T ehf., sem hefði verið lántakinn og hafði að auki gagngert sett aðrar eignir sínar að veði til tryggingar skuldinni. Talið var að ákvæði samningsins um ráðstöfun lánsfjárins væri gild að lögum gagnvart B og orkuðu ekki tvímælis. Gæta yrði að því að G og S hefðu ekki haft uppi kröfu á hendur B, eftir atvikum við slit hans, um ógildingu samnings þeirra um kaup á stofnfjárhlutum. Gæti T ehf. ekki byggt kröfur sínar í málinu á því að annmarkar hefðu verið á þeim kaupsamningi, sem gætu hafa valdið ógildingu hans, eða að atvikum hafi verið þannig háttað að rifta hefði mátt þeim kaupum, enda ætti T ehf. ekki hlut að þeim lögskiptum. Var Í hf. sýknað af kröfu T ehf.

G, S og T ehf., félag í eigu G og S, höfðuðu mál gegn Í hf. og kröfðust þess aðallega að nánar tilgreindur lánssamningur milli T ehf. og Byrs sparisjóðs yrði ógiltur og til vara að samningnum yrði rift. Í hf. krafðist frávísunar málsins með vísan til þess að G og S hefðu ekki lögvarða hagsmuni af málshöfðuninni, auk þess sem aðild þeirra væri óljós þar eð byggt væri samhliða á 18. og 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála í héraðsdómsstefnu. Þá væri málið vanreifað af hálfu G, S og T ehf. Í úrskurði héraðsdóms kom fram að engin viðhlítandi skýring væri á því af hvaða ástæðum G og S gætu átt aðild að málinu, sem varðaði lánssamning milli T ehf. og Byrs sparisjóðs, og kröfum G og S því vísað frá dómi. Var sú niðurstaða staðfest í dómi Hæstaréttar.