Dómstólaleit

A höfðaði mál á hendur Í og Ú til að fá felldan úr gildi úrskurð K 20. nóvember 2018 þar sem ákvörðun Ú um að synja A um alþjóðlega vernd og dvalarleyfi hér á landi var staðfest. Taldi A ekki hafa verið lagt rétt mat á aðstæður hans þegar metið var hvort skilyrði 1. og 2. mgr. 37. gr. og 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016 væru uppfyllt og við meðferð málsins hjá stjórnvöldum hefði verið brotið gegn rannsóknarreglu og meðalhófsreglu stjórnsýsluréttar samkvæmt 10. og 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Jafnframt var á því byggt að héraðsdómi hefði borið að líta til þess að aðstæður hans hefðu breyst verulega frá því að hinar umþrættu stjórnvaldsákvarðanir voru teknar. Í dómi Landsréttar kom fram að í fyrrgreindum úrskurði væri rakið að mismunun sem A hefði lýst næði ekki því alvarleikastigi að teljast ofsóknir í skilningi 1. mgr. 38. gr. laga nr. 80/2016. Þá hefði ekki verið talið að A hefði með rökstuddum hætti leitt líkur að því að hann hefði ástæðuríkan ótta við ofsóknir í Kósovó eða Serbíu, sbr. 1. mgr. 37. gr. laganna, né að raunhæf ástæða væri til að ætla að hann ætti á hættu meðferð í skilningi 2. mgr. ákvæðisins. Ekki hefði verið talið að skilyrði væru uppfyllt til að veita áfrýjanda dvalarleyfi á grundvelli mannúðarástæðna, sbr. 74. gr. laganna. Féllst Landsréttur ekki á að rannsóknarregla stjórnsýsluréttar hefði verið brotin við meðferð málsins né að rökstuðningi hins umdeilda úrskurðar hefði verið ábótavant. Þegar tekin væri afstaða til þess hvort stjórnvöld hafi lagt rétt mat á aðstæður A bæri að horfa til aðstæðna eins og þær séu nú en ekki eins og þær voru við töku hinna umdeildu stjórnvaldsákvarðana. K hefði fjallað um þær breyttu aðstæður er varði heilsufar dóttur A sem fæddist 2019 í tveimur úrskurðum þar sem endurupptökubeiðnum A og eiginkonu hans var hafnað. Þá hefði ekkert verið fært fram í málinu sem veitti vísbendingar um að sjúkdómur dóttur A væri skyndilegur, lífshættulegur eða meðferð við honum ekki aðgengileg í heimaríkjum A og eiginkonu hans. Yrði því ekki séð að fyrir hendi væru sérstök verndarsjónarmið sem leiddu til þess að talið verði að aðstæður A hafi vegna veikinda dóttur hans breyst þannig að þær nái alvarleikastigi samkvæmt 1. mgr. 74. gr. laga nr. 80/2016. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að hafna kröfu A um ógildingu úrskurðar K frá 20. nóvember 2018 því staðfest.

A höfðaði mál á hendur Í og Ú til að fá felldan úr gildi úrskurð K frá 20. nóvember 2018 þar sem ákvörðun Ú um að synja A um alþjóðlega vernd og dvalarleyfi hér á landi var staðfest. Taldi A ekki hafa verið lagt rétt mat á aðstæður hennar þegar metið var hvort skilyrði 1. og 2. mgr. 37. gr. og 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016 væru uppfyllt og við meðferð málsins hjá stjórnvöldum hefði verið brotið gegn rannsóknarreglu og meðalhófsreglu stjórnsýsluréttar samkvæmt 10. og 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Jafnframt var á því byggt að héraðsdómi hefði borið að líta til þess að aðstæður hennar hefðu breyst verulega frá því að hinar umþrættu stjórnvaldsákvarðanir voru teknar. Í dómi Landsréttar kom fram að í fyrrgreindum úrskurði hefði krafa A um alþjóðlega vernd hér á landi einkum byggst á aðstæðum eiginmanns hennar í heimaríkjum hans, Kósovó og Serbíu. Hún hafi ekki borið fyrir sig að hafa sjálf sætt ofsóknum eða hún óttist ofsóknir af hálfu yfirvalda eða annarra aðila í heimalandi sínu, Svartfjallalandi. Í úrskurðinum hafi K komist að þeirri niðurstöðu að aðstæður eiginmanns hennar væru ekki slíkar að hann ætti rétt á alþjóðlegri vernd eða dvalarleyfi af mannúðarástæðum samkvæmt 1. og 2. mgr. 37. gr. og 1. mgr. 74. gr. laga nr. 80/2016. Þá sagði jafnframt að í málinu hefðu ekki verið lögð fram nein gögn af hálfu A sem gæfu til kynna að rannsókn hafi verið ábótavant á þeim atriðum sem hún byggði á. Féllst Landsréttur ekki á að rannsóknarregla stjórnsýsluréttar hefði verið brotin við meðferð málsins né að rökstuðningi hins umdeilda úrskurðar hefði verið ábótavant. Þegar tekin væri afstaða til þess hvort stjórnvöld hafi lagt rétt mat á aðstæður A bæri að horfa til aðstæðna eins og þær séu nú en ekki eins og þær voru við töku hinna umdeildu stjórnvaldsákvarðana. K hefði fjallað um þær breyttu aðstæður er vörðuðu heilsufar dóttur A sem fæddist 2019 í tveimur úrskurðum þar sem endurupptökubeiðnum A og eiginmanns hennar var hafnað. Þá hefði ekkert verið fært fram í málinu sem veitti vísbendingar um að sjúkdómur dóttur A væri skyndilegur, lífshættulegur eða meðferð við honum ekki aðgengileg í heimaríkjum A og eiginmanns hennar. Væri því ekki séð að fyrir hendi væru sérstök verndarsjónarmið sem leiddu til þess að talið yrði að aðstæður A hafi vegna veikinda dóttur hennar breyst þannig að þær nái alvarleikastigi samkvæmt 1. mgr. 74. gr. laga nr. 80/2016. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að hafna kröfu A um ógildingu úrskurðar K frá 20. nóvember 2018 því staðfest.