Dómstólaleit

Stefnandi gerði kröfu til viðurkenningar bótaskyldu stefnda, íslenska ríkisins, þar sem tveim fiskibátum hans hefði verið meinað að stunda hrognkelsaveiðar árið 2020 í kjölfar setningar reglugerðar nr. 407/2020 þess efnis. Kröfu stefnanda vegna annars bátsins var vísað frá dómi þar sem hann taldist ekki hafa lögvarða hagsmuni af úrlausn hennar en hafnað var kröfu hans vegna hins bátsins. Taldi dómurinn nefnda reglugerð eiga sér viðhlítandi lagastoð og að heimilt hefði verið að mæla fyrir um stöðvun veiða áður en því aflahámarki var náð sem ráðgjöf Hafrannsóknastofnunar gerði ráð fyrir, enda væri það í samræmi við það markmið laga að stuðla að viðgangi og verndun nytjastofna. Þá taldi dómurinn að efnisrök hefðu verið fyrir takmörkun veiða á innanverðum Breiðafirði þannig að ekki fengju allir leyfi til veiða þar sem almennt gætu aflað grásleppuleyfis. Enn fremur að málefnalegt væri að líta til veiðireynslu þeirra sem þar hefðu veitt og að reynt hefði verið að gæta jafnræðis og hófs eins og kostur var. Yrði stefnandi sjálfur að bera áhættu af því að hafa ekki hafið veiðar fyrr eins og honum var heimilt samkvæmt útgefnu leyfi. Var því ekki talið að brotið hefði verið í bága við stjórnarskrárvarin réttindi stefnanda. Loks var ekki tekið undir þá málsástæðu stefnanda að stöðvun veiðanna hefði brotið gegn reglum stjórnsýsluréttar. Leiddu framangreind sjónarmið til sýknu stefnda.