Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður fyrir "reglugerð nr. 1251/2018"
2 dómar fundust
Í málinu var deilt um hvort sjúkrakostnaður samkvæmt 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 væri að fullu upp gerður vegna tveggja umferðarslysa sem A lenti í. Ekki var deilt um bótaskyldu V hf. og B sf. sem höfðu þegar greitt A bætur á grundvelli matsgerðar. Ágreiningur aðila laut að því hvort V hf. og B sf. bæri jafnframt að bæta A kostnað vegna heilsunudds sem hún hefði sótt á nánar tilgreindu tímabili í kjölfar slysanna. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að heimilislæknir A hefði ráðlagt henni nudd vegna einkenna hennar samhliða sjúkraþjálfun. Mati heimilislæknisins á gagnsemi slíkrar meðferðar fyrir A vegna afleiðinga umferðarslysanna hefði ekki verið hnekkt. Þá væri um að ræða meðferð sem hafi verið afmörkuð í tíma og hefði þegar verið greidd að fullu af A. Yrði að meta það bæði nauðsynlegt og eðlilegt af hennar hálfu að hafa reynt þá meðferð sem heimilislæknir hennar lagði til og stofna þannig til þess kostnaðar sem hún krefði V hf. og B sf. um í málinu. Taldi Landsréttur að skilyrðum fyrir því að hinn umdeildi kostnaður yrði bættur sem sjúkrakostnaður væri fullnægt. Engu breytti þótt kostnaðurinn hefði að hluta til fallið til eftir batahvörf. Var krafa A því tekin til greina.
...sem séu með samning við hið opinbera um þátttöku í kostnaði sjúklinga, sbr. reglugerð nr. 1251/2018 um greiðsluþátttöku sjúkratryggðra í kostnaði vegna heilbrigðisþjónustu. Skipti ekki máli hvað þetta varði...
Í málinu er ekki deilt um bótaskyldu vegna umrædds umferðarslyss og gengið var frá greiðslum vegna líkamstjóns, heldur er aðeins deilt um þá afstöðu stefnda VÍS að hafna greiðslu sjúkrakostnaðar vegna meðferðar sem stefnandi var í hjá kírópraktor í kjölfar slyssins, frá júlí 2018 fram í apríl 2019. VÍS byggði á því í málinu að kostnaður vegna meðferðar hjá kírópraktor félli ekki undir sjúkrakostnað og byggir í meginatriðum á því að skilyrði 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 séu ekki uppfyllt og að stefnandi hafi ekki sinnt tjónstakmörkunarskyldu sinni, sem sé grundvallarregla í skaðabóta- og vátryggingarétti. Fallist var á kröfur stefnanda þar sem í málinu liggur fyrir að heimilislæknir stefnanda vísaði honum til kírópraktors 11. júní 2018. Í vottorði læknis kemur fram að stefnandi hafi verið í meðferð hjá sjúkraþjálfara undanfarna mánuði vegna áverka sem hann hafði orðið fyrir í umferðarslysi 17. janúar 2018: „Þrálát óþægindi neðst í baki og hefur honum vegna þess verið ráðlagt að leita til kírópraktors.” Talið er að það hafi verið læknisfræðilega ígrunduð ákvörðun af heimilislækni tjónþola að vísa honum í meðferð, engin önnur gögn eru í málinu sem segja að slíkt sé ekki læknisfræðilega réttmæt ákvörðun.
...sem eru með samning við hið opinbera um þátttöku í kostnaði sjúklinga, sbr. reglugerð nr. 1251/2018 um greiðsluþátttöku sjúkratryggðra í kostnaði vegna heilbrigðisþjónustu, og fyrri reglugerðir um sama efni...