Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður fyrir "reglugerð nr. 1233/2011"
3 dómar fundust
Í málinu krafðist D þess í fyrsta lagi að Í og T yrði gert að greiða sér nánar tilgreinda fjárhæð og í öðru lagi að viðurkennt yrði að þeim hafi verið óheimilt að ákvarða henni bætur samkvæmt lögum nr. 100/2007 um almannatryggingar án þess að fara eftir fyrirmælum 69. gr. laganna. Fjárkrafa D var reist á því að mánaðarlegar greiðslur til hennar frá T á grundvelli laga nr. 100/2007 þyrfti að nema tiltekinni fjárhæð svo hún gæti lifað mannsæmandi lífi í skilningi 1. mgr. 76. gr. stjórnarskrárinnar. Nam krafan mismuninn á nánar tilgreindu tímabili á annars vegar ákveðnum neysluviðmiðum og hins vegar því sem hún fékk greitt í bætur á sama tímabili. Í dómi Hæstaréttar kom fram að skyldu sinni samkvæmt 1. mgr. 76. gr. stjórnarskrárinnar hefði almenni löggjafinn sinnt meðal annars með setningu laga nr. 100/2007. Eins og fjárkröfu D væri háttað væri hún í reynd að leitast við að fá ákvörðun dómstóla um fjárhæð þeirrar aðstoðar sem hún teldi sig eiga rétt til úr hendi Í og T vegna örorku sinnar. Í kröfunni fælist að dómstólum væri ætlað að taka ákvörðun um málefni sem heyrði undir handhafa löggjafarvaldsins samkvæmt ákvæðum stjórnarskrárinnar, en slíkt gengi í berhögg við 2. gr. hennar. Af þeim sökum var fjárkröfu D vísað frá héraðsdómi með vísan til 1. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hvað varðaði viðurkenningarkröfu D var vísað til þess að löggjafinn hefði vikið til hliðar fyrirmælum 69. gr. laga nr. 100/2007 með setningu ákvæðis til bráðabirgða á nánar tilgreindum árum. Ekki var fallist á með D að með því hefði verið farið á svig við réttmætar væntingar hennar, eignarréttur hennar hefði verið skertur, jafnræðis hefði ekki verið gætt við skerðingarnar og þær ekki framkvæmdar með stjórnskipulega gildum hætti. Var Í og T því sýknað af viðurkenningarkröfu D.
...Skyldi ráðherra breyta þeim með reglugerð og var slík breyting gerð til hækkunar árið 2012 með reglugerð nr. 1233/2011. Eins og áður segir kemur það í hlut löggjafans að...
Staðfest var ákvæði í dómi héraðsdóms um frávísun varakröfu D gegn T og Í. Í niðurstöðu Hæstaréttar kom fram að með varakröfu sinn hefði D ekki afmarkað hvaða réttindi hún taldi sig njóta á grundvelli 76. gr. stjórnarskrárinnar heldur hafi aðeins leitað viðurkenningar á því að þeim réttindum hefði ekki verið fullnægt. Fullnægði þessi málatilbúnaður ekki áskilnaði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
...Skyldi ráðherra breyta þeim með reglugerð og var slík breyting gerð til hækkunar árið 2012 með reglugerð nr. 1233/2011. Eins og áður segir kemur það í hlut löggjafans að...
Talið var að ákvæði 76. gr. stjórnarskrárinnar, eins og það hefði verið túlkuð í framkvæmd dómstóla, veitti stefnanda aðeins rétt til lágmarksframfærslu. Af því og öðrum ákvæðum stjórnarskrárinnar leiddi að það væri að meginstefnu í verkahring löggjafans en ekki dómstóla að taka afstöðu til þess hvað væri hæfileg fjárhagsleg aðstoð til einstaklinga vegna örorku umfram lágmarksframfærslu. Að mati dómsins hafði stefnandi ekki sýnt fram á að þau viðmið um neyslu sem hann vísaði til væru nauðsynleg til lágmarksframfærslu samkvæmt 1. mgr. 76. gr. stjórnarskrárinnar, enda væri þessum viðmiðum ekki ætlað að endurspegla slíkar þarfir. Ríkið var því sýknað af aðalkröfu stefnanda.
...Skyldi ráðherra breyta þeim með reglugerð og var slík breyting gerð til hækkunar árið 2012 með reglugerð nr. 1233/2011. Eins og áður segir kemur það í hlut löggjafans að...