Dómstólaleit

Ekki var fallist á að Í hefði bakað sér skaðabótaskyldu gagnvart N með því að velja S sem samningsaðila í kjölfar útboðs á „nýjum fjárhagskerfum fyrir ríkissjóð og stofnanir hans“. Var talið að þó að nokkrir hnökrar hefðu verið á því mati sem val á samningsaðila byggðist á hefði ekki verið sýnt fram á að Í hefði farið út fyrir það svigrúm sem verði að ætla honum til heildarmats á gæðum tilboða og skipti þá verulegu máli að samkvæmt mati Í var verð þeirrar lausnar sem N bauð 31,5% hærra en boð það sem tekið var.

N hf. var þátttakandi í útboði á vegum ríkisins um fjárhagskerfi fyrir ríkissjóð og stofnanir hans. Boð S hf. var metið hagstæðast og var gerður samningur milli hans og ríkisins um fjárhagskerfið. N hf. kærði útboðið til kærunefndar útboðsmála sem komst að þeirri niðurstöðu að ríkið væri skaðabótaskylt gagnvart N hf. vegna mistaka við framkvæmd útboðsins auk þess lagði nefndin fyrir ríkið að bjóða út gerð þjónustusamnings um fjárhagskerfi ríkissjóðs. N hf. höfðaði síðar dómsmál til viðurkenningar á skaðabótaskyldu ríkisins og gerði auk þess varakröfu sem meðal annars var um staðfestingu á þeirri niðurstöðu kærunefndar að ríkinu væri skylt að láta bjóða út þjónustusamning um hugbúnaðarkerfi sín. Ríkið höfðaði gagnsök til ógildingar á úrskurði kærunefndar og stefndi S hf. til réttargæslu í því máli. Héraðsdómur sýknaði ríkið af öllum kröfum N hf. um skaðabótaskyldu, felldi umræddan úrskurð kærunefndar úr gildi en vísaði frá varakröfu fyrirtækisins um staðfestingu á útboðsskyldunni. N hf. kærði frávísunarhluta héraðsdóms til Hæstaréttar, sem komst að þeirri niðurstöðu að fyrirtækinu hefði verið nauðsynlegt að stefna S hf. beint til þess að fá ógiltan þjónustusamning S hf. og ríkisins. Var héraðsdómur því látinn óraskaður um frávísun varakröfu N hf.