Dómstólaleit

Í málinu krafðist Á þess að felldar yrðu úr gildi með dómi þrjár stjórnvaldsákvarðanir Fiskistofu þess efnis að ákvörðun aðalfundar Veiðifélags Á hefði verið ólögmæt. Í málinu stefndi Á veiðifélaginu og þeim félagsmönnum sem höfðu kært ákvörðun aðalfundarins til Fiskistofu. Með hinum kærða úrskurði vísaði héraðsdómur kröfum Á frá dómi á þeim grundvelli að honum hafi verið nauðsynlegt samkvæmt 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991 að stefna öllum félagsmönnum í veiðifélaginu til þess að fá ákvörðunum Fiskistofu hnekkt þar sem þeir væru veiðiréttarhafar samkvæmt 2. mgr. 37. gr. laga nr. 61/2006 um lax- og silungsveiði. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þótt veiðiréttur einstakra félagsmanna í veiðifélagi teldist til eignarréttinda væri það engu að síður á valdsviði félagsfundar í veiðifélagi að setja bindandi reglur um veiðitíma og veiðitakmarkanir í einstökum veiðivötnum og skilgreina þannig nánar samkvæmt markmiðum laganna hver réttindi veiðiréttarhafa eru á hverjum tíma. Krafa Á fyrir héraðsdómi hefði lotið að því að hnekkja ákvörðunum Fiskistofu sem taldi ákvarðanir aðalfundar í veiðifélaginu sem bönnuðu veiðar í net andstæða samþykktum félagsins. Með vísan til hlutverks veiðifélaga og réttarstöðu veiðiréttarhafa samkvæmt lögum nr. 61/2006, og með tilliti til þess að krafa Á laut að því hvort ákvörðun aðalfundarins hafi verið tekin með lögmætum hætti væri engin nauðsyn á því að Á beindi málsókn sinni að öllum félagsmönnum vegna reglna um samaðild. Þá kom fram að vegna hagsmuna sinna sem landeigandi og veiðiréttarhafi ætti Á sjálfstæðan rétt á því að leita dóms um að fá ákvörðun Fiskistofu hnekkt án aðildar meðeiganda hans að því landi sem naut veiðiréttarins og var ekki talið að ákvæði 1. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991 stæði því í vegi að Á gæti sótt málið einn. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka kröfur Á til efnismeðferðar.