Dómstólaleit

F átti og rak fjarskiptaskúr á Kröflufjalli, sem er í landi jarðarinnar R. Leiddi F rétt sinn af samningi frá árinu 1971, sem íslenska ríkið gerði við eigendur R um nýtingu jarðhita í landi jarðarinnar og byggingu nauðsynlegra mannvirkja sem því tengdust. Óumdeilt var í málinu að umræddur fjarskiptaskúr var nauðsynlegur vegna þeirrar nýtingar en LR, eigandi jarðarinnar, krafðist í málinu sérstakrar leigugreiðslu vegna þess að F hefði leigt út fjarskiptarásir í skúrnum til aðila, sem ekki tengdust nýtingu jarðhitans. Var talið að þar sem óumdeilt væri að F hefði skýlausan rétt til að eiga og reka umræddan fjarskiptaskúr á grundvelli fyrrnefnds samnings án sérstakrar aukagreiðslu hefði LR ekki fært fram haldbær rök fyrir því að honum bæri aukagreiðsla vegna þess að F leyfði öðrum afnot af skúrnum gegn endurgjaldi. Var og talið að LR hefði ekki hnekkt þeirri fullyrðingu F að fjarskiptaþjónusta, sem hann veitti í umræddum skúr væri nær eingöngu við L, vegna nýtingar jarðhita á svæðinu, þótt íbúar og ferðalangar á svæðinu gætu einnig notið hennar. Var kröfu LR því hafnað.

L ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli þess á hendur F ehf. til heimtu greiðslu á tveimur reikningum vegna leigu fyrir afnot af landi var vísa frá dómi sökum vanreifunar. Fyrir Hæstarétt voru lögð gögn um málsóknarumboð til L ehf. frá þinglýstum eigendum Reykjahlíðar. Ekki var fallist á að aðild Landsvirkjunar eða íslenska ríkisins væri nauðsynleg þannig að vísa bæri málinu frá dómi af þeim sökum. Þá var fallist á með F ehf. að lýsing L ehf. á málsatvikum í stefnu væri ekki svo skilmerkileg sem skyldi en þó væri grundvöllur málatilbúnaðar félagsins í aðalatriðum skýr. Væru því ekki efni til að vísa málinu frá dómi af þessum sökum. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.