Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
2 dómar fundust
Lög: Lög um breytingu á lögum um almannatryggingar, nr. 100/2007, lögum um félagslega aðstoð, nr. 99/2007, og lögum um málefni aldraðra, nr. 125/1999, með síðari breytingum (leiðbeiningar- og upplýsingaskylda og eftirlitsheimildir). nr. 8/2014
A höfðaði mál gegn TR og krafðist þess að ógilt yrði sú ákvörðun TR að synja henni um heimilisuppbót. Þá krafðist A þess einnig að ógiltur yrði úrskurður Ú um að staðfesta fyrrgreinda ákvörðun TR. Í dómi Landsréttar var rakið að ekki hafi verið þörf á því að krefjast þess að ákvörðun TR yrði ógilt samhliða kröfu um ógildingu úrskurðarins sem staðfesti hana. Var þeirri kröfu A því vísað frá héraðsdómi án kröfu. Þá var rakið að fyrrgreind synjun TR og úrskurður Ú hafi byggt á því að A teldist ekki hafa verið einhleyp í skilningi 8. gr. laga nr. 99/2007 um félagslega aðstoð þar sem hún hafi verið skráð í sambúð samkvæmt Þjóðskrá á þeim tíma sem umsókn hennar tók til. Þrátt fyrir að óumdeilt væri að A og barnsfaðir hennar, B, hafi slitið samvistum árið 2015, leiddi af ákvæðum barnalaga nr. 76/2003 og laga nr. 80/2018 um lögheimili og aðsetur að ekki hafi verið heimilt að slíta skráðri sambúð A og B fyrr en ágreiningi sem þau áttu í vegna barna sinna hafði verið ráðið til lykta. Samkomulag um framangreint var staðfest af sýslumanni 2020 og voru A og B skráð úr sambúð í kjölfarið. Með þeirri athugsemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu TR af kröfum A.
Tryggingastofnun synjaði umsækjanda um heimilisuppbót þar sem viðkomandi umsækjandi var skráður í óvígða sambúð skv. skráningu í Þjóðskrá á umsóknartíma þrátt fyrir að eiginlegri sambúð hafi lokið nokkrum árum áður. Niðurstaða dómsins var að túlka bæri 1. mgr. 8. gr. laga um félagslega aðstoð nr. 99/2007 með vísan til 49. gr., sbr. 7. tl. 2. gr. laga um almannatryggingar nr. 100/2007 á þann máta að orðið einhleypur hefði þá þýðingu að um væri að ræða einstakling sem ekki væri skráður í sambúð eða í hjúskap skv. skráningu Þjóðskrár. Ekki var talið að málmeðferð stefnda, stjórnvaldsákvörðunin eða úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála brytu gegn lögmætisreglu, leiðbeiningarskyldu, rannsóknarreglu, andmælareglu eða jafnræðisreglu stjórnsýslulaga eða stjórnarskrárinnar og stefndi sýknaður af kröfum stefnanda um að synjun Tryggingastofnunar á umsókn stefnanda um heimilisuppbót og eftirfarandi úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála yrðu ógilt.