Dómstólaleit

B, leigði hluta af íbúðarhúsnæði sínu til einkahlutafélagsins L, sem þar stundaði atvinnurekstur, en L er í eigu B. Deildu aðilar um það hvernig leggja skyldi skatt á tekjur B af þessari útleigu húsnæðis á árunum 2000 til 2003. B hélt því fram að henni hefði verið heimilt að telja fram þessar húsaleigutekjur sem fjármagnstekjur utan atvinnurekstrar. Talið var að í skilningi meginreglu B. liðar 7. gr. þágildandi laga nr. 75/1981 um tekjuskatt og eignarskatt teldist slík starfsemi atvinnurekstur væri hún sjálfstæð, reglubundin um einhvern tíma og nokkur að umfangi og að auki stunduð í þeim efnahagslega tilgangi að hafa af henni hagnað, en um þetta var að ræða í tilviki B. Í málinu lá fyrir að L hafði tekið húsnæðið á leigu gagngert undir atvinnustarfsemi sína. Var því talið að ekki hefði verið um að ræða útleigu íbúðarhúsnæðis í skilningi 3. málsliðar 2. mgr. 30. gr. þágildandi laga nr. 75/1981 og skattstjóri hefði réttilega lagt til grundvallar að þessar tekjur B bæru tekjuskatt en ekki fjármagnstekjuskatt. Þá þóttu ekki efni til að fallast á með B að þessi skipan stríddi gegn jafnræði eða grunnreglu um málefnalegar forsendur skattlagningar. Var Í sýknað af kröfum B.