Dómstólaleit

A varð fyrir líkamstjóni er hann stökk yfir steinvegg við Fylkisheimilið og niður á steinsteypta stétt. Í viðurkenndi bótaskyldu og hafði greitt A skaðabætur sem námu ¾ hlutum af tjóni hans en taldi að A ætti sjálfur að bera ¼ hluta tjónsins vegna eigin sakar. Ljóst þótti að A hefði umrætt sinn verið undir áhrifum áfengis. Taldi Hæstiréttur að A hefði sýnt af sér verulegt gáleysi er hann tók þá hvatvísu ákvörðun að hlaupa í áttina að húsinu og stökkva yfir vegginn án þess að aðgæta hvernig aðstæður væru handan veggjarins. Þótti rétt að hann yrði látinn bera fjórðung tjóns síns sjálfur. Ekki voru talin efni til að beita lækkunarheimild í 24. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Var Í því sýknað af kröfu A.

K kærði úrskurð héraðsdóms þar sem kveðið var á um að opinber skipti til fjárslita milli hennar og M skyldu fara fram. Aðila greindi meðal annars á um hvort fullnægt væri skilyrðum 100. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. til að unnt væri að krefjast opinberra skipta til fjárslita milli þeirra. Þá greindi aðila á um hvort skilyrði væru að öðru leyti til þess að fram færu opinber skipti til fjárslita milli þeirra. Í dómi Hæstaréttar sagði að með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar mætti staðfesta þá niðurstöðu að skilyrði 100. gr. laga nr. 20/1991 um tveggja ára samfellda sambúð væri uppfyllt í málinu. Í dóminum sagði því næst að af 109. gr. laga nr. 20/1991 yrði ráðið að opinber skipti til fjárslita færu ekki fram nema minnst annar aðilanna ætti eignir umfram skuldir, sbr. dóm Hæstaréttar 29. ágúst 2005 í máli nr. 261/2005 sem birtur væri í dómasafni þess árs á bls. 2841. Þá sagði í dóminum að óumdeilt virtist að við lok sambúðar aðila hefðu ýmsar nánar tilgreindar eignir ýmist verið þinglýstar eða skráðar á nafn K. Samkvæmt gögnum málsins hefði M á hinn bóginn á umræddu tímamarki ekki átt neinar eignir sem einhverju gætu skipt. Því næst sagði í dómi Hæstaréttar að ljóst væri, meðal annars af tölvupósti sem farið hefði milli aðila í kjölfar sambúðarslitanna, að ágreiningslaust væri milli þeirra að áhvílandi veðskuldir á fasteignum sem skráðar væru á K væru töluvert hærri en verðmæti þeirra. Þá bæru gögn málsins með sér að hið sama ætti við um aðrar nánar tilgreindar eignir K. Að öllu þessu virtu hefði M ekki sýnt fram á að verðmæti fyrrgreindra eigna K hefði verið meira en skuldir hennar, en með því að M hefði krafist opinberra skipta yrði hann að sýna fram á að skilyrði til þess væru uppfyllt. Var kröfu M því hafnað.