Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
2 dómar fundust
Lagagrein: 8. gr. laga nr. 59/1992 — Lög um málefni fatlaðs fólks
Stefnandi hafði uppi miskabótakröfu, aðallega gegn stefnda Reykjavíkurborg en til vara íslenska ríkinu, vegna óréttmætra tafa sem orðið hefðu á veitingu notendastýrðrar persónulegrar aðstoðar henni til handa, svo og vegna skorts á upplýsingagjöf meðan á töfunum stóð. Í dóminum var fallist á kröfur stefnanda um miskabætur úr hendi aðalstefnda, Reykjavíkurborgar, þar sem engar haldbærar ástæður voru fyrir drætti á afgreiðslu umsóknar stefnanda um notendastýrða persónulega aðstoð árið 2019, en aðalstefndi hafði úthlutað samningum vegna slíkrar aðstoðar til fimm annarra einstaklinga í júlí það ár.
A krafðist miskabóta úr hendi R og Í. Var krafa hennar reist á því að R og Í hefðu ekki veitt henni þann lágmarksrétt til aðstoðar vegna fötlunar hennar, sem henni hefði borið samkvæmt ákvæðum stjórnarskrár. B og C höfðu einnig uppi fjárkröfur á hendur R og Í þar sem þau hefðu veitt A þá þjónustu sem R og Í hefði borið að veita henni eftir að hún varð 18 ára. Í niðurstöðu sinni vísaði Landsréttur til þess að í stefnu væri hvorki skýrt í hverju ætlaður miski A fælist, né heldur væri þar gerð grein fyrir því hvernig R og Í hefðu valdið honum. Þá væri ekki gerð grein fyrir því hvernig fjárhæð miskabótakröfu væri fundin og engin gögn lægju fyrir um ætlað miskatjón. Þá vísaði Landsréttur til þess að ekki yrði ráðið af málatilbúnaði B og C á hvaða grundvelli fjárkröfur þeirra væru hafðar uppi og að fjárhæð krafna þeirra væri órökstudd. Voru dómkröfur A, B og C taldar óljósar og óskýrar og slíkir annmarkar á málatilbúnaði þeirra að hann fullnægði ekki kröfum d- og e-liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Þegar af þeirri ástæðu var málinu vísað frá héraðsdómi.