Dómstólaleit

H kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hennar um að úrlausn þinglýsingarstjórans á Selfossi um að færa veðskuldabréf aftur inn á fasteignina L yrði ógilt, svo og yfirlýsing embættisins í kjölfar leiðréttingar á mistökum við þinglýsingu samkvæmt 1. mgr. 27. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Þinglýsingarstjóri hafði þinglýst veðskuldabréfinu á fasteignina 12. desember 2007 þrátt fyrir að samþykki H sem maka þinglýsts eiganda hinnar veðsettu fasteignar hefði ekki legið fyrir líkt og áskilið er í 1. mgr. 60. gr. og 1. mgr. 64. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993. Að kröfu H afmáði þinglýsingarstjóri veðskuldabréfið af fasteigninni en tók síðar ákvörðun um að færa það aftur inn á eignina. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þar sem veðskuldabréfið hafði verið háð áðurgreindum annmarka hefði þinglýsingarstjóra borið að vísa skjalinu frá þinglýsingu. Þar sem skjalinu var þrátt fyrir þennan ágalla þinglýst á eignina, hefði þinglýsingarstjóra að réttu lagi átt að bæta úr mistökunum með því að færa athugasemd í þinglýsingabók um samþykkisskortinn. Í málinu hagaði á hinn bóginn þannig til að H hafði undirritað skilmálabreytingu við veðskuldabréfið 9. janúar 2010 sem maki þinglýsts eiganda hinnar veðsettu fasteignar. Þá hafði frestur samkvæmt 2. mgr. 65. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 til að höfða mál til ógildingar hinnar upphaflegu ráðstöfunar löngu verið liðinn þegar H hófst handa á árinu 2012 að fá bætt úr mistökunum. Hafði því ekki verið tilefni til viðbragða af hálfu þinglýsingarstjóra við kröfu H um að veðskuldabréfið yrði afmáð af eigninni og var hinn kærði úrskurður því staðfestur.