Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
3 dómar fundust
Lagagrein: 1. mgr. 99. gr. laga nr. 50/1987 — Umferðarlög
A varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi 9. mars 2007 og greiddi V hf. henni bætur 26. ágúst 2008 á grundvelli matsgerðar sem þá lá fyrir og tók A á móti bótunum með fyrirvara. V hf. féllst á beiðni A í árslok 2016 um að standa með A að endurmati á líkamstjóni hennar og að V hf. myndi ekki bera fyrir sig fyrningu um áramótin 2016/2017 með þeim fyrirvörum að kröfur A væru ekki þegar fyrndar og að málið yrði gert upp fyrir áramótin 2017/2018. Með tölvupósti V hf. 14. desember 2017 var hafnað beiðni A um að V hf. myndi ekki bera fyrir sig fyrningu í árslok 2017. A höfðaði í kjölfar þess mál til viðurkenningar á skyldu til greiðslu viðbótarskaðabóta og aflaði eftir það nýrrar matsgerðar þar sem miski og varanleg örorka A vegna slyssins var metin verulega meiri en í fyrri matsgerð. Talið var að A hefði í síðasta lagi fyrir árslok 2011 haft vitneskju um þá bótakröfu sem hún krafist viðurkenningar á og átt þess kost að leita fullnustu hennar í skilningi 1. mgr. 99. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987. Var krafa A því fallin niður fyrir fyrningu þegar V hf. féllst á beiðni A um að bera ekki fyrir sig fyrningu um áramótin 2016/2017, en samþykki V hf. var háð þeim fyrirvara að kröfur A væru ekki þegar fyrndar. Voru stefndu því sýknaðir af kröfu A.
A varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi 15. júlí 2003 og greiddi V hf. henni bætur 15. mars 2007 á grundvelli matsgerðar sem þá lá fyrir. A höfðaði síðan mál gegn V hf. til heimtu frekari bóta þar sem í ljós hefði komið að varanleg örorka hennar og miski væri meiri en fyrrnefnd matsgerð hefði gert ráð fyrir. Byggði A þá kröfu sína á matsgerð dómkvaddra matsmanna 9. apríl 2010, þar sem fram kom að varanlegur miski A væri 7 stig í stað 5 stiga samkvæmt fyrri matsgerð og varanleg örorka 10% í stað 5%. Í dómi Hæstaréttar kom fram að af matsgerð hinna dómkvöddu matsmanna yrði ráðið að með henni hefðu verið metin sömu einkenni og í fyrri matsgerðinni og að heilsu hennar hefði ekki hrakað svo máli skipti frá því að fyrri matsgerðin lá fyrir. A hefði verið ljóst að hún hafði hlotið varanleg mein af völdum slyssins eigi síðar en á árinu 2005 og hefði fjögurra ára fyrningarfrestur kröfu hennar því hafist í ársbyrjun 2006, sbr. 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Hefði krafa hennar því verið fyrnd þegar málið var höfðað 28. desember 2012. Voru stefndu því sýknaðir.
Skaðabæturl. Fyrning.