Dómstólaleit

A sætti rannsókn og síðar ákæru vegna ætlaðrar aðildar hans að stórfelldri líkamsárás sem leitt hafði til dauða samfanga hans í fangelsinu að Litla-Hrauni. Í þágu rannsóknar málsins var honum gert að sæta gæsluvarðhaldi, auk símhlustunar og hlerunar í klefa hans. Með dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, var A sýknaður í málinu. Í kjölfarið sömdu A og Í um greiðslu miskabóta vegna gæsluvarðhaldsins og eftir höfðun þessa máls féllst Í einnig á kröfu A um bætur vegna annarra aðgerða við rannsókn fyrrgreinds máls. A krafðist einnig bóta vegna vistunar á öryggisdeild fangelsisins í 541 dag í kjölfar gæsluvarðhaldsins. Byggði A bótakröfu sína á því að vistun hans þar hefði í raun verið í þágu rannsóknar áðurgreinds sakamáls og meðferðar þess fyrir dómi og því farið gegn 70. gr. stjórnarskrárinnar. Með vistuninni hefði einnig verið brotið gegn 67. gr., 71. gr. og 74. gr. stjórnarskrárinnar. Reisti A miskabótakröfu sína annars vegar á 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og hins vegar á 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í dómi Landsréttar var rakið að stjórnvaldsákvarðanir forstöðumanns fangelsisins um vistun A á öryggisdeild hefðu verið teknar á grundvelli sjónarmiða um öryggi og allsherjarreglu í fangelsinu og byggst á lagaheimild, verið í þágu þess lögmæta markmiðs að vernda aðra fanga gegn hugsanlegri hættu sem kynni að stafa af A og að ekki hefði verið völ annars vægara úrræðis sem þjónað hefði markmiðinu. Þá hefði meðalhófs verið gætt við beitingu úrræðisins. Engin efni væru því til að líta svo á að í ákvörðun um vistun A á öryggisdeild hefði falist ályktun um refsiverða háttsemi hans þannig að í bága færi við 70. gr. stjórnarskrárinnar, sbr. 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Bótakrafa A yrði því ekki reist á 2. mgr. 246. gr. sakamálalaga, hvorki með beinum hætti né lögjöfnun. Þá var ekki fallist á að brotið hefði verið gegn 67. gr. eða 71. gr. stjórnarskrárinnar, sbr. 5. og 8. gr. mannréttindasáttmálans. Loks var ekki talið að 74. gr. stjórnarskrárinnar ætti við í málinu. Var dómur héraðsdóms staðfestur um sýknu Í af kröfu A um skaðabætur.