Dómstólaleit

E ehf. bauð neytendum lán til allt að 30 daga og var lántakan háð því skilyrði að keypt væri rafbók af E ehf. Rafbókina skyldi annaðhvort staðgreiða eða fá lán til kaupa á henni hjá E ehf. Með ákvörðun í nóvember 2016 taldi N E ehf. hafa brotið gegn tilteknum ákvæðum laga um neytendalán nr. 33/2013. Beindi N tilmælum til E ehf. um úrbætur og lagði bann við því að E ehf. krefði neytendur um greiðslu kostnaðar sem leiddi til hærri árlegrar hlutfallstölu kostnaðar en 50% að viðbættum stýrivöxtum. Þá var E ehf. gert að greiða 2.400.000 króna stjórnvaldssekt. Áfrýjunarnefnd neytendamála staðfesti ákvörðun N með úrskurði í mars 2017 og höfðaði E ehf. í kjölfarið mál gegn N til að fá úrskurðinn felldan úr gildi. Í dómi Landsréttar var meðal annars vísað til þess að ekki væri unnt að líta með öðrum hætti á fyrrgreind viðskipti en að kostnaður af kaupum á rafbók hefði í raun verið hluti af þeim kostnaði sem neytandinn hefði þurft að greiða í tengslum við lánssamning og E ehf. hefði verið kunnugt um við samningsgerð. Því hefði borið að telja þann kostnað til heildarlántökukostnaðar. Var E ehf. talinn hafa brotið gegn tilteknum ákvæðum laga nr. 33/2013 um fullnægjandi upplýsingagjöf til neytenda. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur að öðru leyti en því að úrskurður áfrýjunarnefndar neytendamála var felldur úr gildi að því er varðaði að E ehf. hefði brotið gegn q-lið 2. mgr. 12. gr. þeirra laga.