Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lagagrein: 28. gr. laga nr. 32/2005 — Lög um miðlun vátrygginga
A varð óvinnufær og krafðist bóta úr starfstryggingu sem hann hafði keypt hjá ensku tryggingafélagi fyrir milligöngu Á ehf. og Á. A var tilkynnt að ekki væri grundvöllur fyrir því að krefjast bóta úr tryggingunni þar sem hún hefði ekki verið endurnýjuð. A höfðaði mál og krafðist bóta þar sem hann taldi að Á ehf. og Á hefðu með saknæmum og ólögmætum hætti vanrækt að endurnýja trygginguna. Í dómi Landsréttar kom fram að fyrir lægi að A hefði náð samkomulagi um fullnaðaruppgjör bóta við það vátryggingafélag sem yfirtók skyldur upphaflegs vátryggjanda gagnvart honum. Líta yrði svo á að með yfirlýsingu A, sem lá fyrir í málinu, og uppgjöri bóta í samræmi við hana hefði hann fallið frá frekari kröfum á hendur vátryggingafélaginu vegna vátryggingarinnar. Voru Á ehf. og Á því sýknaðir af kröfum A. Í ljósi þess að A lagði ekki fram skjal um uppgjörið fyrr en við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti, eftir að vitni sem gaf þar skýrslu upplýsti um tilvist þess, var talið að áfrýjun málsins og rekstur fyrir Landsrétti hefði verið að þarflausu. A var því gert að greiða Á ehf. og Á málskostnað á grundvelli 1. mgr. 130. gr. og a-liðar 1. mgr. 131. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Stefnandi krafðist bóta frá vátryggingamiðlara, þar sem hann hafði vanrækt að endurnýja starfstryggingu hans. Jafnfarmt hefði honum ekki verið heimilt að útvega annan vátryggjanda án hans samþykkis. Ekki fallist á röksemdir stefnanda en stefndi bar ábyrgð á því að trygging væri til staðar. Þar sem ekki lá fyrir hvort stefnandi yrði fyrir tjóni var stefndi sýknaður að svo stöddu.
Áfrýjandi starfaði sem sölumaður vátrygginga hjá stefnda frá því í ágúst 2002 til febrúar 2003 er hann hlaut alvarlegt hjartaáfall. Í desember 2002 sótti hann um líf- og sjúkdómatryggingu hjá AXA Sun Life International, sem stefndi miðlaði tryggingum fyrir. Tryggingin hafði ekki tekið gildi er stefnandi veiktist í febrúar 2003 og byggði áfrýjandi kröfu sína um skaðabætur á því að í háttsemi stefnda hefði falist saknæm vanræksla á stafsskyldum hans auk þess sem brotið hefði verið gegn góðum og gegnum venjum á starfssviðinu. Ekki þótti unnt að líta framhjá því að áfrýjandi var í senn sölumaður og kaupandi umræddrar tryggingar og að hann bjó yfir mikilli reynslu af sölu á slíkum tryggingum. Að þessu virtu þótti ekki sýnt að stefndi hefði sýnt af sér bótaskylda vanrækslu við meðferð umsóknar áfrýjanda eða brotið gegn góðum vátryggingarmiðlunarháttum og var hann því sýknaður af kröfum áfrýjanda.
Starfsmaður vátryggingamiðlunar keypti vátryggingu hjá erlendu tryggingafélagi sem vátryggingamiðlunin annaðist sölu á. Starfsmaðurinn fékk hjartaáfall áður en tryggingin tók gildi og taldi starfsmaðurinn að vátryggingamiðlunin hefði sýnt vanrækslu í meðferð umsóknar hans. Vátryggingamiðlunin var sýknuð af kröfum stefnanda.