Dómstólaleit

G keypti fasteign af K við Sólvallagötu í Reykjavík árið 1999. Var kaupverð eignarinnar 52 milljónir króna sem skyldi meðal annars greiðast með yfirtöku G á skuld K við SPRON samkvæmt tryggingarbréfi að fjárhæð 43 milljónir króna. Eftir að gengið hafði verið frá skilmálabreytingum á tryggingarbréfinu stóð bréfið til tryggingar á skuldum G við LÍ og greiddi LÍ upp yfirdráttarskuld K við SPRON, sem staðið hafði að baki tryggingarbréfinu. Laut ágreiningur aðila að greiðslu vaxta af umræddri yfirdráttarskuld fyrir tímabilið frá afhendingu eignarinnar fram til þess tíma er LÍ innti framangreinda greiðslu af hendi. Samkvæmt orðalagi ákvæða í samþykktu kauptilboði og kaupsamningi yfirtók G skuld K við SPRON að fjárhæð 43 milljónir króna. Var enginn annar kostur talinn tækur en að skýra þessi ákvæði eftir hljóðan sinni, þannig að G hafi með þessu tekið að sér greiðslu þeirrar skuldar, sem tryggingarbréfið stóð til tryggingar á, sem var yfirdráttarskuld K. Var þá jafnframt litið til þess að yfirtaka skuldbindingar samkvæmt tryggingarbréfi við fasteignakaup, sem ekki tæki jafnframt til skulda þeirra, er að baki byggju, væri merkingarlaus og gæti ekki verið hluti af greiðslu kaupverðs fasteignarinnar. Samkvæmt skýru ákvæði kaupsamnings aðila skyldi gera vexti og verðbætur af yfirteknum lánum upp miðað við afhendingardag. Var tekin til greina krafa K um greiðslu vaxta frá því tímamarki. Þá var fallist á kröfu G um að viðurkennd yrði til skuldajafnaðar krafa hans vegna brunatryggingariðgjalda fasteignarinnar.