Dómstólaleit

X var sakaður um kynferðisbrot gagnvart drengnum A. Krafðist X þess að fram færi yfirmat á niðurstöðum matsmanns, sem dómkvaddur hafði verið til að gera sálfræðirannsókn á A. Mótmælti Á dómkvaðningu yfirmatsmanna og hélt því fram að lagaskilyrðum fyrir henni væri ekki fullnægt. Talið var að 3. mgr. 65. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 64. gr. laga nr. 91/1991, heimilaði dómkvaðningu yfirmatsmanna og var því fallist á kröfu X.

X, sem áfrýjað hafði dómi héraðsdóms þar sem hann var sakfelldur fyrir brot gegn 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, kærði úrskurð héraðsdóms er kvað á um höfnun beiðni X um dómkvaðningu matsmanns til að meta tiltekin atriði er vörðuðu sönnunarfærslu í máli hans. Fyrir héraðsdóm hafði verið lögð matsgerð og ljóst þótti að hún hefði skipt þó nokkru þegar leyst var úr hvort nægar sönnur hefðu verið færðar fyrir sök X. Að matsgerðinni stóð einn kunnáttumaður. Talið var að í ljósi þeirra afdrifaríku afleiðinga, sem niðurstaða um þetta kynni að geta haft, yrði X ekki meinað að leita álits fleiri kunnáttumanna, en fyrir slíkri meðferð máls væri viðhlítandi heimild í 1. mgr. 63. gr. laga nr. 19/1991 og 3. mgr. 65. gr. sömu laga, sbr. 61. gr. og 64. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Bæri því að verða við kröfu X um að frekari matsgerðar yrði aflað.