Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A, B og C var gert skylt að gefa vitnaskýrslu við aðalmeðferð málsins. Í úrskurði Landsréttar kom fram að atvik sem varnaraðili hugðist leita vættis ríkisskattstjóra og tveggja starfsmanna Skattsins um, hafi verið leidd nægilega í ljós með framlögðum gögnum sóknaraðila og þá sérstaklega afdráttarlausri yfirlýsingu ríkisskattstjóra og sviðsstjóra eftirlits- og rannsóknasviðs Skattsins um að engin tengsl væru á milli greiðslu viðbótalauna og úrlausnar einstakra mála, en yfirlýsingin samrýmdist framlögðum gögnum um viðbótalaun. Var A, B og C sem eru embættis- og sýslunarmenn því óskylt að koma fyrir dóm til skýrslugjafar í því máli er varnaraðili hefur höfðað á hendur sóknaraðila, sbr. 5. mgr. 52. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð einkamála. Með vísan til þess og 3. mgr. 46. gr. sömu laga var hinn kærði úrskurður fellur úr gildi og kröfu varnaraðila hafnað.