Dómstólaleit

S, sem er hagsmunafélag framleiðanda garðyrkjuafurða hér á landi, hafði fengið skráð vöru- og myndmerki sem félagið nefndi „fánaröndina“, en um var að ræða þunna lárétta rönd með sömu litum og í íslenska þjóðfánanum. S taldi að M notaði merki sem auðkenni á umbúðir fyrir lausfrystar kjúklingabringur, sem væri svo líkt merki sínu að af því stafaði hætta á ruglingi. Merki M átti það sameiginlegt við merki S að vera í formi fremur þunnrar randar með litum og mynstri íslenska þjóðfánans, en M hafði ekki leitað eftir því að fá merkið skráð sem vörumerki. Í málinu krafðist S þess meðal annars að viðurkennt yrði að M væri óheimilt að nota í atvinnustarfsemi sinni auðkenni sem væri til þess fallið að valda ruglingshættu á skráðu auðkenni S. Í Hæstarétti var talið að merki aðilanna væru ekki aðeins lík í skilningi 1. mgr. 4. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki, heldur væri líkingin í þeim mæli að hætta væri á misskilningi um tengsl milli notenda merkjanna og þar með ruglingi á þeim, sbr. 2. tölulið sama lagaákvæðis. Þótt munur væri á afurðum S og M yrði að líta svo á að merkin væru notuð fyrir svipaðar vörur í skilningi 1. töluliðar 1. mgr. 4. gr. laga nr. 45/1997. Notkun M á umræddu merki var því talin í andstöðu við réttindi S og fallist á að M væri óheimilt að nota það í atvinnustarfsemi sinni.