Dómstólaleit

Stefnandi krafðist bóta vegna ólögmætrar synjunar Tryggingastofnunar á umsókn hans um styrk til bifreiðakaupa. Fallist var á það með stefnanda að synjun stefnda hefði verið ólögmæt þar sem hún byggði á ákvæði reglugerðar sem ekki átti sér fullnægjandi lagastoð. Hins vegar var skaðabótakröfu stefnanda hafnað en tekin til greina þrautavarakrafa um greiðslu vaxta af styrkfjárhæð.

Sýknað var af kröfu um greiðslu umönnunarbóta í fæðingarorlofi, þar sem stefnandi var ekki framfærandi barns heldur barnið sjálft, og því ekki talinn réttur aðili málsins.