Dómstólaleit

Árið 2012 gerði H samning um sértæka skuldaaðlögun við Í, Í hf. og A hf. Samkvæmt samningnum skyldu veðskuldir sem á fasteign H hvíldu og voru umfram 100% af markaðsvirði hennar færðar undir svonefndar samningskröfur. Þær kröfur skyldu falla niður að þremur árum liðnum ef H stæði við greiðsluáætlun samkvæmt samningnum, en með honum var ekki hróflað við veðkröfum er rúmuðust innan markaðsverðs fasteignarinnar. Meðal skulda sem færðar voru á þennan hátt undir samningskröfur var hluti veðskuldar H við Í er hvíldi á 4. veðrétti, en að öðru leyti hvíldu veðskuldir H við Í áfram á fasteigninni með óbreyttum kjörum. H setti fasteignina í sölu. Með hliðsjón af kauptilboði sem barst í fasteignina sem H samþykkti taldi Í í ljós leitt að raunverulegt verðgildi fasteignarinnar hefði verið töluvert hærra en það verðmat sem legið hefði til grundvallar samningnum um sértæka skuldaaðlögun. Þar með taldi Í að forsendurnar fyrir þeirri afskrift sem samningurinn hefði kveðið á um hefðu brostið. Til þess að geta selt fasteignina greiddi H Í nánar tilgreinda fjárhæð, með fyrirvara um lögmæti, vegna þess hluta veðskuldarinnar á 4. veðrétti sem færður hafði verið undir samningskröfur. Í málinu krafðist H endurgreiðslu á þeirri fjárhæð að frádregnu því sem honum hefði borið að greiða Í af kröfunni samkvæmt samningnum um sértæka skuldaaðlögun. Í dómi Hæstaréttar kom fram að enginn vafi gæti hafa leikið á að H hefði verið ljóst að það verðmat er legið hafði til grundvallar samningnum hefði verið veruleg forsenda og ákvörðunarástæða þess hvar mörkin hefðu verið dregin milli samningskrafna og veðkrafna í samningnum. Þegar litið væri til þess tilgangs samningsins að laga skuldir og eignir H að greiðslugetu hans gæti samningurinn ekki skuldbundið Í að þessu leyti, enda yrði H að bera áhættuna af forsendubrestinum. Þá var ekki fallist á með H að Í hefði borið að leggja tillögu um viðbrögð við ætluðum forsendubresti undir sameiginlegan fund kröfuhafa. Samkvæmt framansögðu var Í sýknaður af kröfu H.