Dómstólaleit

X var ákærður fyrir manndráp með því að hafa stungið Y tvívegis í vinstri síðu. Ákærði bar fyrir sig neyðarvörn og krafðist sýknu. Þrátt fyrir neitun ákærða var talið sannað að hann hafi stungið Y af ásetningi og veitt honum með því banvænan áverka. Féllst dómurinn á að Y hafi í upphafi ráðist á ákærða með hníf og stungið hann í kinn og framanvert læri. Við þær aðstæður hafi ákærða verið nauðsynlegt að verjast. Skýringar ákærða á áverkum Y stæðust hins vegar ekki og augljóst væri að hann hefði ekki skýrt rétt frá framvindu átakanna. Í frásögn hans af atvikum vantaði tiltekna mikilvæga hluta. Gögn bæru með sér að hann hefði náð yfirhöndinni í átökunum og beitt hníf gagnvart vopnlausum manni. Þótti ákærði ekki hafa sýnt fram á að skilyrði neyðarvarnar hefðu verið til staðar á verknaðarstundu. Þá var ekki fallist á að ákærði gæti borið fyrir sig að hann hefði farið út fyrir takmörk leyfilegrar neyðarvarnar, sbr. 2. mgr. 12. gr. og 1. tl. 1. mgr. 74. gr. almennra hegningarlaga. Hinsvegar þótti sýnt að ákærði sætti ólögmætri og hættulegri árás af hálfu brotaþola áður en hann framdi brot sitt og mætti því líta til þess að hann hafi framið verkið í mikilli reiði eða geðæsingu af þeim sökum. Þá var ákærði einnig sakfelldur fyrir að hafa ekið sviptur ökuréttindum. Loks hafi ákærði með broti sínu rofið skilorð reynslulausnar úr fangelsi. Var refsing ákærða ákveðin fangelsi í 8 ár. Þá var honum gert að greiða börnum hins látna miska- og skaðabætur.