Dómstólaleit

Stefnda var sýknuð af kröfum stefnanda, þar sem í ljósi gagna, vitnisburðar og framburðar stefndu, þá þótti þrátt fyrir vísbendingar ekki vera nægilega í ljós leitt að millifærslur stefnanda til stefndu hefðu í reynd falið í sér endurkræft lán stefnanda til stefndu vegna fasteignaviðskipta eða annars, fremur en að um væri að ræða greiðslur þeirra í millum í tengslum við uppgjör óhefðbundinna lánsviðskipta sem þau hafi haft aðkomu að. Var það mat dómsins að við svo búið hafi það staðið stefnanda nær að axla sönnunarbyrði fyrir kröfu sinni á hendur stefndu og að sú sönnun hafi þannig ekki náð fram að ganga.