Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
2 dómar fundust
Lykilorð: Veðbandslausn
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu S ehf. um að fella úr gildi nauðungarsölu á fasteign hans. Krafa L hf. um nauðungarsölu fasteignarinnar byggði á veðskuldabréfi sem gefið var út af K ehf. til LÍ hf. og viðauka við veðskuldabréfið þar sem umrædd fasteign S ehf. var sett að veði og önnur fasteign hans leyst úr veðböndum. Í héraðsdómi, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, var því slegið föstu að eins og á stóð hafi afsalshafar einir þurft að samþykkja að veðið flyttist á fyrrnefndu fasteignina. Þá hafi veðflutningurinn verið í samræmi við kaupsamninga sem S ehf. hafði gert og lagðir voru fram til þinglýsingar sama dag og skjalið sem mælti fyrir um veðflutninginn. Þá var ekki talið að tilefni væri til að telja vafa leika á því að krafa L hf. væri ógreidd. Var kröfu S ehf. því hafnað.
V hf. og S deildu um lausn bifreiðarinnar KJ 985 úr veðböndum og flutning veðsins yfir á bifreiðina SY 302 og yfirlýsingu S af því tilefni. Hafði S átt 1. veðrétt í bifreiðinni KJ 985 en við sölu á henni, þar sem bifreiðin SY 302 gekk upp í kaupin, hafði að kröfu V hf. verið óskað eftir að veðið yrði fært yfir á síðarnefndu bifreiðina vegna láns V hf. til kaupanda hinnar fyrrnefndu. S féllst á það með yfirlýsingu þar sem tekið var fram að skuldabréfið væri að eftirstöðvum 1.800.000 krónur og gaf V hf. út veðskuldabréf með 1. veðrétt í bifreiðinni. S hafði hins vegar ekki aflétt veðinu og gekk síðar að því en við nauðungarsölu fékkst ekkert upp í kröfur V hf. Talið var ótvírætt af gögnum málsins að V hf. hefði verið ljóst að verulega þyrfti að greiða niður áhvílandi veðskuld á bifreiðinni KJ 985 áður en til þess kæmi að S leysti hana úr veðböndum og flytti veðið yfir á bifreiðina SY 302. Í því skyni greiddi hann 1.000.000 krónur inn á skuldina og var sú greiðsla hluti af láni vegna kaupa á bifreiðinni. Með eðlilegri aðgæslu hefði V hf. jafnframt átt að vera ljóst að þessi greiðsla nægði ekki til að eftirstöðvar veðskuldarinnar yrðu 1.800.000 krónur eins og þær voru sagðar vera í yfirlýsingu S og líta yrði á sem skilyrði af hans hálfu fyrir veðflutningi og veðbandslausn þótt það hefði mátt vera skýrar orðað. Átti V hf. þannig ekki að veita lánið fyrr en það hafði fengið vissu fyrir því að veðskuldin hefði verið komin niður í 1.800.000 krónur. Talið var að hann yrði sjálfur að axla ábyrgð af því að hafa veitt lánið án slíkrar staðfestingar enda benti ekkert í gögnum málsins til þess að S hefði gefið nokkurn ádrátt um að færa veðið yfir á verðminni bifreið nema eftirstöðvar væru þær sem í yfirlýsingu hans sagði. Var S því sýknaður af kröfum V hf.