Dómstólaleit

AI varð fyrir slysi við skíðaiðkun. Lítill snjór var í fjallinu í umrætt sinn og aðeins ein braut opin, en snjólitlir móar beggja vegna. Var AI á leið niður fjallið er hún sá skyndilega vélsleða koma á móti sér. Henni var brugðið og skrikaði til með þeim afleiðingum, að hún lenti út af brautinni og út í móa, þar sem hún fór margar veltur áður en hún stöðvaðist. Krafði hún VÍS hf. og sveitarfélagið A um bætur samkvæmt 88. gr. og 90. gr., sbr. 91. umferðarlaga nr. 50/1987. Til vara krafði hún A um bætur samkvæmt almennum skaðabótareglum. Við úrlausn málsins var litið til þess að AI var alvön skíðakona og þekkti vel allar aðstæður í fjallinu. Nægilegt rými hefði verið fyrir hana til að mæta snjósleðanum í brautinni, sem var um 10 m á breidd, en snjósleðanum var ekið upp brautina í jaðri hennar. Talið var, að röng viðbrögð AI hefðu valdið slysinu en ekki akstur vélsleðans eða notkun hans. Engin raunveruleg hætta hefði stafað af sleðanum og tjón AI væri því ekki sennileg afleiðing af hættueiginleikum og notkun vélsleðans í skilningi 1 mgr. 88. gr. umferðarlaga. A og VÍS hf. voru því sýknuð af aðalkröfu AI. Þá var A einnig sýknað af varakröfu AI, þar sem ekki var á það fallist að óforsvaranlegt hefði verið að hafa skíðasvæðið opið þótt snjólítið hafi verið utan brauta. Skíðamenn verði sjálfir að meta aðstæður og taka áhættu af því að vera á skíðum, þegar þannig stendur á. Auk þess var ekki talið að starfsmenn A hefðu átt sök á slysinu.