Dómstólaleit

A krafðist þess að afsal hennar til sonar síns B frá apríl 2003 vegna réttinda samkvæmt leigusamningi um landspildu úr jörðinni V yrði ógilt með dómi. Hún krafðist þess jafnframt að skuldarviðurkenning B til hennar frá janúar 2004 vegna láns yrði ógilt með dómi og hann dæmdur til að greiða henni skuldina. Í málinu lágu fyrir vottorð tveggja lækna um andlegt heilsufar A á þeim tíma sem atvik málsins urðu og kom þar meðal annars fram að hún væri haldin elliglöpum af Alzheimer gerð sem hefðu þróast allt frá árinu 2000. A byggði á því að B hefði misbeitt aðstöðu sinni til að komast yfir fjármuni og verðmæti fyrir óeðlilega lítið eða ekkert endurgjald með því að nýta sér að hún var ekki andlega hæf til að gera slíkan samning þegar hann var gerður. Fallist var á með A að verulegur og augljós munur væri á því verði sem B greiddi fyrir eignina og raunvirði hennar. Þá var ekki talið að það fengi staðist að B hefði ekki verið ljóst og væri ekki enn ljóst hvernig andlegu atgervi A hefði hrakað vegna sjúkdómsins allt frá árinu 2000. Að öllu virtu var talið að skert andlegt hæfi A hefði sett mark sitt á efni samningsins og að vegna 31. gr. laga nr. 7/1936 gæti B ekki borið fyrir sig samninginn og að hann væri óskuldbindandi fyrir A. Af sömu ástæðum var fallist á kröfu A um ógildingu á fyrrnefndri skuldarviðurkenningu og B dæmdur til að greiða henni skuldina.