Dómstólaleit

A höfðaði mál á hendur B og krafðist aðallega viðurkenningar á skaðabótaskyldu B vegna fjármuna sem A varð af við það að B veitti A ekki með viðhlítandi hætti upplýsingar um eignarhluti hennar í félaginu C og kauprétt hennar vegna hluta í sama félagi við fjárskipti aðila við hjúskaparslit. Til vara krafðist A viðurkenningar á því að hlutafé B í félaginu og kaupréttur hennar vegna hluta í sama félagi, sem B átti við gerð fjárskiptasamnings aðila, hafi ekki fallið undir fjárskiptasamninginn og að helmingur eignanna hefði átt að koma í hlut A. Með úrskurði héraðsdóms var málinu vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að aðalkrafa A þætti nægjanlega ákveðin og ljós til að uppfylla áskilnað d- og e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Jafnframt var talið að A hefði með málatilbúnaði sínum og framlögðum gögnum leitt nægar líkur að því að hann kynni að hafa orðið fyrir tjóni og gert grein fyrir tengslum þess við þá ólögmætu háttsemi sem hann byggði á að hefði valdið sér tjóni. Um varakröfu A vísaði Landsréttur til þess að hún fæli í reynd í sér málsástæður fyrir aðalkröfunni. Með vísan til 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 var varakröfu A því vísað frá héraðsdómi en að öðru leyti var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi án kröfu. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í fyrstu og annarri dómkröfu sóknaraðila væri vísað til afmörkunar landspildu á framlagðri loftmynd en slík tilgreining samrýmdist ekki kröfum til skýrleika dómkrafna. Aftur á móti væri í kröfugerðinni einnig vísað til hnitsetningar landspildunnar og með þeirri afmörkun teldist kröfugerðin nægjanlega skýr hvað landspilduna varðaði þrátt fyrir fyrrgreindan ágalla. Í kröfugerðinni væru jafnframt tilgreindar þær fasteignir sem hún næði til með tilliti til notkunar, stærðar og skráningar í fasteignaskrá. Þá þótti málatilbúnaður að baki fyrstu og annarri dómkröfu ekki haldin slíkum annmörkum að frávísun varðaði. Að því er varðaði þann hluta dómkrafna er lyti að umferðarrétti „að gamla bænum” í niðurlagi fyrstu og annarrar dómkröfu væri aftur á móti ekki að finna sérstaka útlistun á þeim rétti heldur látið við það sitja að vísa til gulrar punktalínu á framlagðri loftmynd. Slík tilgreining samrýmdist ekki kröfum um skýrleika dómkrafna. Var því staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um að vísa umræddum hluta kröfugerðar sóknaraðila frá héraðsdómi. Með sömu rökum var einnig staðfest niðurstaða úrskurðarins um frávísun a- og c-liða í fjórðu dómkröfu sóknaraðila. Að öðru leyti en að framan greinir var lagt fyrir héraðsdóm að taka fyrstu dómkröfu sóknaraðila, eða eftir atvikum aðra dómkröfu þeirra, til efnismeðferðar. Þá taldi Landsréttur málatilbúnað sóknaraðila að baki fjárkröfu í þriðju dómkröfu svo vanreifaðan að varðaði frávísun frá héraðsdómi af sjálfsdáðum og var frávísun dómkröfunnar því staðfest. Loks var b-lið fjórðu dómkröfu sóknaraðila þess efnis að varnaraðila yrði gert að afhenda „veiðirétt (eina veiðieiningu) í Þingvallavatni í 25 ár, endurgjaldslaust frá uppkvaðningu dóms í máli þessu, að telja” vísað frá dómi af sjálfsdáðum þar sem í héraðsdómsstefnu var hvorki að finna nánari tilgreiningu á hinum umkröfðu réttindum né reifun á grundvelli þessa hluta kröfugerðar sóknaraðila.

Kært var ákvæði í dómi héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfu A um bætur úr hendi Í vegna varanlegs miska samkvæmt 4. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og þjáninga samkvæmt 3. gr. laganna. Landsréttur staðfesti þá niðurstöðu hins kærða dóms að vísa frá héraðsdómi kröfu A um þjáningabætur. Landsréttur tók fram að krafa um bætur fyrir varanlegan miska samkvæmt 4. gr. skaðabótalaga fæli í sér annað sakarefni en krafa um bætur samkvæmt 26. gr. laganna. Af þeirri ástæðu stæðu ákvæði 1. og 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála því ekki í vegi að A gæti sótt bætur úr hendi Í samkvæmt 4. gr. skaðabótalaga þótt honum hefðu áður verið dæmdar bætur samkvæmt 26. gr. laganna. Var ákvæði hins kærða dóms um frávísun á kröfu A um bætur fyrir varanlegan miska fellt úr gildi.