Dómstólaleit

L hf. og G ehf. greindi á um ætlaða yfirtöku og greiðsluskyldu G ehf. vegna gjaldfallinna krafna samkvæmt tveimur veðskuldabréfum sem gefin voru út í árslok 2006 og tryggð voru með veðréttindum í jörðunum H og I. Árið 2007 stofnaði C, eigandi jarðanna, G ehf. og var eini hluthafi þess. Hann yfirfærði jafnframt búrekstur sinn ásamt eignum og skuldum yfir til félagsins og voru skuldbindingar samkvæmt fyrrnefndum veðskuldabréfum tilgreindar skuldir félagsins í stofnefnahagsreikningi og síðar í ársreikningum þess. Árið 2007 hóf G ehf. að greiða af bréfunum og með yfirlýsingu í ársbyrjun 2008 voru hinar veðsettu jarðir framseldar félaginu sem lýsti því jafnframt yfir að það tæki yfir áhvílandi veðskuldir. Yfirlýsingu þessari var þinglýst á jarðirnar með athugasemdum um áhvílandi veðskuldir. C, eigandi G ehf., lést 2010. Greiðslufall varð á veðskuldabréfunum, annars vegar á árinu 2013 og hins vegar árið 2015. Nauðungarsölur sem hófust í kjölfarið á jörðunum H og I voru svo stöðvaðar á grundvelli úrskurða héraðsdóms árið 2016, þar sem sannað þótti að A hefði falsað undirritanir C á veðskuldabréfin. Þess vegna höfðaði L hf. mál þetta árið 2017 gegn G ehf. til heimtu hinna gjaldföllnu skulda. Í dómi Landsréttar var meðal annars vísað til þess að C hefði gengist undir og viðurkennt greiðsluskyldu með því að telja veðskuldirnar meðal skulda í rekstri sínum með sama hætti og eldri veðskuldir sem greiddar hefðu verið upp með hinum umþrættu bréfum. Jafnframt að hann hefði eigin hendi fært þessar veðskuldir yfir til G ehf. er hann hefði lagt einkarekstur sinn til félagsins. Með vísan til þess og með hliðsjón af málsatvikum var því slegið föstu að G ehf. hefði við stofnun félagsins yfirtekið þessar skuldbindingar C og var því hafnað málatilbúnaði félagsins um aðildarskort. Þá hafnaði Landsréttur jafnframt þeim málatilbúnaði G ehf. að L hf. hefði sýnt af sér tómlæti, fyrri kröfuhafi hefði ekki metið greiðslugetu A með nægum hætti við lántökuna 2006 og að það væri óheiðarlegt, ósanngjarnt og andstætt góðri viðskiptavenju af L hf. að bera hin umdeildu skjöl fyrir sig. Því var G ehf. dæmt til greiðslu fjárkröfu L hf. auk þess sem veðréttir í jörðunum H og I voru viðurkenndir sem og réttur L hf. til að krefjast nauðungarsölu á jörðunum.