Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun yfirlæknis um að A skyldi sæta þvingaðri lyfjagjöf. Varnaraðili krafðist þess að úrskurðurinn yrði ómerktur á þeim grundvelli að hann ætti ekki aðild að málinu. Í úrskurði Landsréttar var rakið að Landsréttur hefði áður fjallað um aðild varnaraðila, svo sem í úrskurðum 28. janúar 2022 í máli nr. 51/2022, 14. febrúar 2024 í máli nr. 91/2024 og 31. maí 2024 í máli nr. 424/2024. Af þeim leiddi að varnaraðili teldist vera réttur aðili til varnar í málinu. Ómerkingarkröfu hans var því hafnað og hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun yfirlæknis um að A skyldi sæta þvingaðri lyfjagjöf.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nauðungarvistun A á sjúkrahúsi var framlengd um allt að tólf vikur með heimild til rýmkunar og hafnað kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun yfirlæknis um þvingaða lyfjagjöf hans.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun yfirlæknis um að hann skyldi sæta þvingaðri lyfjagjöf.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem ákvörðun yfirlæknis um að A skyldi sæta þvingaðri lyfjagjöf var staðfest á grundvelli 2. mgr. 28. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. A krafðist þess að hinn kærði úrskurður yrði ómerktur þar sem ekki hefði verið sótt þing af hálfu V í málinu. V krafðist þess einnig að hinn kærði úrskurður yrði ómerktur vegna aðildarskorts V. Í úrskurði Landsréttar var rakið að með vísan til úrskurða Landsréttar 28. janúar 2022 í máli nr. 51/2022 og 14. febrúar 2024 í máli nr. 91/2024 teldist V vera réttur aðili þessa máls til varnar. Þrátt fyrir að V hefði ekki sótt þing í málinu í héraði var ekki litið svo á að ómerkja bæri hinn kærða úrskurð heldur yrði rétturinn að taka afstöðu til þess, á grundvelli fyrirliggjandi gagna, hvort efni væru til að fella ákvörðun yfirlæknis úr gildi. Að því gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna.

Kærður var úrskurður héraðsdóms staðfest var ákvörðun yfirlæknis um að A skyldi sæta þvingaðri lyfjagjöf á grundvelli 2. mgr. 28. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. A krafðist þess að hinn kærði úrskurður yrði ómerktur vegna aðildarskorts F og byggði á því að yfirlæknir Landspítalans, sem tók hina umþrættu ákvörðun, teldist réttur aðili að málinu. Í úrskurði Landsréttar var rakið að samkvæmt 20. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 væri ljóst að yfirlæknir ætti ekki aðild að málum sem sættu meðferð samkvæmt 31. gr. lögræðislaga. Því var F réttur varnaraðili málsins. Að því gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun um að hann skyldi sæta þvingaðri lyfjagjöf. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem A hafði ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá leyst úr kröfum sínum.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun um að A skyldi sæta þvingaðri lyfjagjöf. Þvinguð lyfjagjöf hafði farið fram og hafði því A ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá leyst úr kröfum sínum. Var málinu því vísað frá Landsrétti án kröfu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun yfirlæknis um að hann skyldi sæta þvingaðri lyfjagjöf á grundvelli 2. mgr. 28. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun um að A skyldi sæta þvingaðri lyfjagjöf. Í úrskurði Landsréttar var rakið að samkvæmt d-lið 2. mgr. 7. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 væri ljóst að yfirlæknir ætti ekki aðild að málum sem sættu meðferð samkvæmt 31. gr. lögræðislaga. Varnaraðili málsins hefði átt að vera félagsþjónusta sveitarfélagsins eða samsvarandi fulltrúi á dvalarstað A. Þar sem ekki hefði verið gætt að réttum reglum um aðild málsins til varnar væri óhjákvæmilegt að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að bæta úr greindum annmörkum á meðferð málsins.