Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem sóknaraðila var heimiluð húsleit að dvalarstað varnaraðila til haldlagningar muna sem þar kynnu að finnast og tengdust ætluðum sakarefnum. Þá var fallist á kröfu sóknaraðila um heimild til leitar og rannsóknar á rafrænu efnisinnihaldi farsíma og annarra tilgreindra muna sem kynnu að verða haldlagðir og væru í eigu og/eða umráðum varnaraðila. Í úrskurði Landsréttar var rakið að leit sóknaraðila á dvalarstað varnaraðila væri lokið og var málinu vísað frá að því er þær rannsóknarathafnir varðar, sbr. 3. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Á hinn bóginn væri leit í tveimur farsímum og tölvu sem sóknaraðili lagði hald á við húsleitina ólokið. Varnaraðili hafi ekki verið boðaður á dómþing við meðferð málsins í héraði þar sem fjallað var um kröfur sóknaraðila, sbr. 1. mgr. 104. gr. laga nr. 88/2008. Þegar krafa sóknaraðila var lögð fyrir héraðsdóm hafi ekki legið fyrir upplýsingar um hvort lagt yrði hald á einhverja muni eða gögn sem kynnu að finnast við húsleitina. Héraðsdómi hafi verið rétt að hafna kröfu sóknaraðila um heimild til þess að leita í og rannsaka efnisinnihald fjarskiptatækja sem kynnu að finnast við húsleit þar til fyrir lægi hvaða tæki yrðu haldlögð og þá hvort efni væri til að boða varnaraðila á dómþing til þess að taka afstöðu til kröfunnar. Var hinn kærði úrskurður því ómerktur að þessu leyti og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.