Héraðsdómur Reykjavíkur
Dómur 14. október 2024.
Mál nr. S-4675/2024:
Ákæruvaldið
(Dagmar Ösp Vésteinsdóttir saksóknari)
gegn
Daníel Ísak Maríusyni
(Einar Oddur Sigurðsson lögmaður)
Lykilorð
Einkaréttarkrafa. Heimfærsla. Málskostnaður. Sérstaklega hættuleg líkamsárás.
Útdráttur
Ákærði var dæmdur í fjögurra mánaða skilorðsbundið fangelsi fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás og til að greiða brotaþola miskabætur.
Dómur
Mál þetta, sem dómtekið var í dag, var höfðað með ákæru, útgefinni af héraðssaksóknara 5. september 2024, á hendur „Daníel Ísak Maríusyni, kennitala [...], [...], Reykjavík, fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 26. júní 2021, á Hafnartorgi við Kolagötu 1 í Reykjavík, veist að A, kennitala [...], með ítrekuðum hnéspörkum í höfuð og búk, þar sem A sat á grúfu á jörðinni, allt með þeim afleiðingum að hann hlaut mar vinstra megin á gagnaugasvæði og yfir hægri kinnboga og mar á öxl og upphandlegg.
Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.
Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.
Einkaréttarkrafa:
Af hálfu A, kennitala [...], er gerð krafa um að ákærði verði dæmdur til að greiða honum miskabætur að fjárhæð kr. 700.000 auk vaxta, samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 26. júní 2021 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en síðan dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags. Auk þess er krafist að ákærða verði gert að greiða A málskostnað að skaðlausu samkvæmt mati dómara eða síðar framlögðum málskostnaðar-reikningi að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun vegna kostnaðar hans við að halda fram bótakröfu sinni í málinu.“
Farið var með málið samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu þegar sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.
Ákærði játaði skýlaust brot sín og kvað háttseminni rétt lýst í ákæru. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins, m.a. upptöku úr eftirlitsmyndavél lögreglubifreiðar, að ákærði er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök.
Háttsemi ákærða er heimfærð undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákærði telur áhöld um heimfærsluna enda megi deila um hættueiginleika líkamsárásarinnar. Beri í þessu sambandi að líta til afleiðinga hennar sem teljist smávægilegar og sé því rétt heimfæra háttsemina undir 217. gr. almennra hegningarlaga.
Dómurinn lítur svo á að þrátt fyrir að líkamlegar afleiðingar háttsemi ákærða hafi verið smávægilegar ráði það ekki eitt og sér heimfærslu til refsiákvæðis. Eins og hér háttar til sést ákærði á upptöku veitast ítrekað að brotaþola sem er á jörðinni og ber hendur fyrir höfuð sér. Þó að einhver aðdragandi hafi verið að atvikum var ákærði einn árásarmaður í þeirri atlögu sem ákært er fyrir. Ákærða hlaut að vera ljóst að afleiðingar slíkrar endurtekinnar háttsemi gætu orðið alvarlegar. Það að brotaþoli hafi náð að bera hönd fyrir höfuð sér og mögulega með þeim hætti takmarkað tjón sitt hefur ekki þýðingu í þessu sambandi. Þá ber að líta til þess að ákærði hætti ekki af sjálfdáðum heldur þegar lögreglu bar að garði. Það er mat dómsins að háttsemi ákærða hafi verið háskaleg með tilliti til þeirrar aðferðar sem beitt var. Annarlegt ástand ákærða umrætt sinn leysir hann ekki undan refsiábyrgð, sbr. 17. gr. almennra hegningarlaga. Verður háttsemi ákærða heimfærð undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Til hliðsjónar má vísa til dóms Hæstaréttar frá 8. maí 2013 í máli nr. 565/2012 og dóma Landsréttar frá 22. júní 2018 í máli nr. 5/2018 og frá 19. maí 2023 í máli nr. 438/2022.
Ákærði talaði sínu máli fyrir dóminum. Hann kvaðst fullur iðrunar í dag en á þessum tíma hefði hann verið í mikilli neyslu og myndi ekki glöggt eftir því sem gerðist. Hann hefði lagt sig fram við að breyta líferni sínu, hætt neyslu og sé í námi. Við ákvörðun refsingar er til þess litið að ákærði hefur ekki áður gerst sekur um ofbeldisbrot. Þá var hann nýlega orðinn lögráða þegar atvik áttu sér stað.
Langt er liðið frá broti ákærða sem er framið áður en ákærði gekkst undir sátt 8. nóvember 2021. Refsing er því ákveðin með hliðsjón af 78. gr. almennra hegningarlaga. Ákærða verður ekki kennt um þann drátt sem orðið hefur á máli hans. Að framangreindu virtu, með hliðsjón af atvikum málsins með vísan til 1., 5., 6. og 8. tl. 1. mgr. 70. gr. í almennum hegningarlögum þykir hæfileg refsing ákærða vera fangelsi í sex mánuði en rétt þykir með hliðsjón af drætti málsins og aldri ákærða á verknaðarstundu að fresta fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnu einu ári frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940.
Brotaþoli krefst miskabóta úr hendi ákærða. Ákærði er bótaskyldur vegna háttsemi sinnar og á brotaþoli rétt á miskabótum úr hendi hans á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Auk þess ber ákærða að greiða brotaþola kostnað vegna aðstoðar lögmanns við að halda kröfu sinni fram fyrir dómi, sbr. 176. gr. laga nr. 88/2008. Við mat á fjárhæð miskabótum er til þess litið að áverkar brotaþola voru ekki alvarlegir og engin gögn liggja fyrir um sálrænar afleiðingar brotsins fyrir hann. Þykja þær hæfilega ákveðnar 200.000 krónur. Krafan ber vexti eins og nánar greinir í dómsorði en upphafsdagur dráttarvaxta er mánuði eftir að bótakrafan var birt með fyrirkalli. Þá ber ákærða að greiða brotaþola 280.000 krónur í málskostnað.
Með vísan til 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber ákærða að greiða allan sakarkostnað sem er málsvarnarþóknun verjanda hans Einar Odds Sigurðssonar og annan sakarkostnað vegna læknisvottorðs brotaþola eins og nánar greinir í dómsorði. Þóknun er ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti og með hliðsjón af tímaskýrslu.
Sigríður Hjaltested héraðsdómari kveður upp þennan dóm.
Dómsorð:
Ákærði, Daníel Ísak Maríuson, sæti fangelsi í sex mánuði en fullnustu refsingarinnar er frestað og falli hún niður að liðnu einu ári frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorði 57. gr. laga nr. 19/1940.
Ákærði greiði A 200.000 krónur samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 26. júní 2021 til 20. október 2024 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags og 280.000 krónur í málskostnað.
Ákærði greiði málsvarnarþóknun verjanda síns Einars Odds Sigurðssonar 733.460 krónur og 45.648 krónur í annan sakarkostnað.
Sigríður Hjaltested