Dómstólaleit

G krafðist að viðurkennd yrði skaðabótaskylda O á tjóni, sem varð á bókum og listaverkum, sem geymd voru í bílskúr í húsnæði hennar, af völdum hitaveituvatns, sem flæddi um húsnæðið þegar lögn í hitaveitugrind sprakk. Talið var að stífla hefði myndast í leiðslukerfi bílskúrsins og valdið því að hiti hefði farið af bílskúrnum. Hvorki var talið að starfsmaður O, sem las af umræddum mæli skömmu áður, hefði sýnt af sér slíkt gáleysi að varðaði bótaskyldu O né að O bæri ábyrgð á því að stífla hefði myndast í hitakerfi bílskúrsins þótt O teldist eigandi þess búnaðar sem virtist hafa gefið sig. Hins vegar var talið að G hefði borið að tryggja nægilegt rennsli um hitakerfi bílskúrsins, svo að vatn frysi ekki í leiðslum, og tilkynna O um bilanir í veitukerfi hans, sbr. 7. mgr. 9. gr. reglugerðar nr. 793/1998 um Orkuveitu Reykjavíkur. Var O því sýknað af kröfum G.