Dómstólaleit

Með almennu útboði í janúar 2002 óskaði Í eftir tilboðum í salt til rykbindingar á malarvegum fyrir Vegagerð ríkisins. Samkvæmt tilboðsskilmálum var óskað eftir cif tilboðum en ekki var tilgreint sérstaklega hvort saltið skyldi afhent í umbúðum. Í sendi 23. janúar út tilkynningu með myndsendi til bjóðenda, þar á meðal S, þar sem sagði að saltið skyldi afhent í svokölluðum stórsekkjum. Í gekk til samninga við S samkvæmt tilboði. S setti saltið í sekki, annaðist uppskipun þess og greiddi af því vöru- og vigtargjöld. Í mars 2003 gerði S Í viðbótarreikning, þar sem hann krafðist greiðslu fyrir þessa liði og deildu málsaðilar um greiðslu á þessum viðbótarreikningi. Var ekki talið sannað að S hafi borist fyrrnefnd tilkynning um afhendingu saltsins í sekkjum fyrr en á fundi fyrir opnun tilboða 31. janúar, en þar lét S bóka athugasemd um að tilkynningin hefði ekki borist honum. Þá varð heldur ekki fallist á að Í hafi mátt ætla að tilboð S hafi falið í sér þann kostnað sem um var deilt, þegar litið væri til fjárhæða tilboða S í fyrri útboðum. Var það talið hafa staðið Í nær að haga málum þannig að efni samnings milli aðila á grundvelli útboðsins væri ljóst. Var fallist á aðalkröfu S um greiðslu vegna sekkja, sekkjunar og uppskipunar á saltinu og um endurgjald fyrir greiðslu vöru- og vigtargjalda.