Dómstólaleit

B, sem fengið hafði vörumerkið SEROXAT skráð fyrir geðlyf, andmælti því að O hf. fengi að skrá vörumerkið PAROXAT fyrir sams konar lyf vegna ruglingshættu, sem hann taldi vera fyrir hendi samkvæmt 6. tl. 1. mgr. 14. gr. laga nr. 45/1997, sbr. 22. gr. sömu laga. Merkin voru talin ólík bæði hljómrænt og sjónrænt. Bæði lyfin voru lyfseðilsskyld og með hliðsjón af reglum um útgáfu og afgreiðslu lyfseðla var álitið að lítil hætta væri á því að sérfræðingar villtust á slíkum lyfjamerkingum. Vörumerkið var því ekki talið villandi í skilningi 6. tl. 1. mgr. 14. gr. laga nr. 45/1997, sbr. 2. tl. 1. mgr. 4. gr. sömu laga. Þá þótti ekkert fram komið um það, að framleiðsla O hf. hefði brotið í bága við góða viðskiptahætti eða hann aðhafst nokkuð það, sem óhæfilegt væri gagnvart hagsmunum neytenda, sbr. 20. gr. og 25. gr. laga nr. 8/1993.