Dómstólaleit

A höfðaði mál á hendur Í til heimtu bóta vegna uppsagnar hans úr starfi hjá stofnuninni B. Hafði staða A verið lögð niður vegna aukinnar áherslu stofnunarinnar á að framfylgja stefnumörkun ríkisstjórnarinnar í stafrænni þróun og almennrar aðhaldskröfu fyrir rekstur B. Í niðurstöðu Landsréttar var rakið að játa yrði forstöðumönnum ríkisstofnana rúmar heimildir til að taka ákvarðanir til hagræðingar í rekstri og að ákvarðanir af þeim toga sættu ekki öðrum takmörkunum en þeim að aðgerðirnar þyrftu að vera í samræmi við lög og meginreglur stjórnsýsluréttar. Var ákvörðun B um að breyta skipulagi verkefna innan stofnunarinnar og leggja niður starf A tekin í kjölfar heildstæðrar greiningar á því hvernig unnt væri að mæta aðhaldskröfum fyrir B og innan heimilda forstöðumanns B samkvæmt ákvæðum laga nr. 70/1996. Þótti ekkert annað komið fram í málinu en að ákvörðunin hafi byggst á málefnalegu mati og hafði A ekki tekist að sýna fram á að uppsögnin hefði verið löngu áformuð eða að hún væri rakin til persónu hans eða framgöngu í starfi. Þá varð ekki séð að uppsagnir annars starfsfólks hefðu getað komið til álita á grundvelli fyrirhugaðra breytinga. Var því ekki fallist á að ákvörðunin hefði verið ólögmæt, andstæð réttmætisreglu eða 10. gr. laga nr. 37/1993. Að virtum atvikum málsins varð ekki heldur séð að B hefði brotið gegn meðalhófsreglu 12. gr. laga nr. 37/1993, en tekið var til athugunar hvort A gæti sinnt öðrum verkefnum innan B áður en til uppsagnar hans kom. Var því fallist á með Í að B hefði lagt viðunandi grundvöll að ákvörðun sinni áður en til uppsagnar A kom. Því var Í sýknað af kröfum A.