Dómstólaleit

Árið 2015 varð A fyrir líkamstjóni í umferðarslysi. Uppgjör skaðabóta fór fram í nóvember 2016 á grundvelli matsgerðar um líkamstjón A. Á árinu 2018 óskaði A eftir áliti örorkunefndar á stöðugleikatímapunkti, varanlegum afleiðingum slyssins, tímabundnu atvinnutjóni og því hvort heilsufar hans hefði versnað með verulegum og ófyrirséðum hætti. Eftir að álitið lá fyrir krafðist A frekari skaðabóta. Í málinu var deilt um hvort heilsufar A hefði versnað með ófyrirsjáanlegum hætti þannig að tilefni væri til að taka aftur upp ákvörðun um bætur samkvæmt 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í dómi héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, kom fram að gögn hefðu legið fyrir um örðugleika A þegar gengið var frá uppgjöri bóta til hans og að álit örorkunefndar hafi í reynd byggt á endurmati á þeim gögnum og upplýsingum sem lágu fyrir við það uppgjör. Var A ekki talinn hafa sýnt fram á að krafa hans um endurupptöku uppfyllti skilyrði 11. gr. skaðabótalaga. Voru T hf. og B því sýknaðir af kröfu A.