Dómstólaleit

M var ákærður fyrir að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis. Við rannsókn og meðferð málsins báru tveir lög­reglu­menn að þeir hafi mætt bifreið ákærða sem hafi haft þokuljósin tendruð. M og sambýlis­kona hans, B, stað­hæfðu að hún hafi ekið bifreiðinni umrætt sinn og M setið í farþegasæti við hlið hennar. Eftir að hún hafi numið staðar hafi M snarast út úr bifreiðinni og gengið aftur fyrir hana, til viðræðna við lögreglumennina, og skilið farþegadyrnar eftir opnar. B hafi því stokkið út um dyrnar ökumanns megin og lokað þeim á eftir sér, hlaupið fram fyrir bif­reiðina og að farþegadyrunum, til að koma í veg fyrir að hundur þeirra slyppi út úr bif­reiðinni. Í framhaldinu hafi B sest í far­þegasætið og róað hundinn. Frásögn ákærða, M, og B var talin lítt trúverðug þegar litið væri til vættis lögreglumannanna tveggja. Á það bæri hins vegar að líta að annar þeirra hafi hvorki séð M aka bifreið­inni né stíga út úr henni um ökumannsdyr að akstri loknum. Um þessi atriði væri aðeins annar þeirra til frásagnar. Báðir hafi borið að þeir hafi séð M ganga frá hægra afturhorni bifreiðar­innar og með fram hægri hlið hennar að farþega­hurð að framan. Aftur á móti væri aðeins annars þeirra til frásagnar um að M hafi í beinu framhaldi opnað farþegadyrnar og að ökumannsdyr hafi staðið opnar. Skorti þannig nokkuð á að þeir bæru um sömu atvik. Með vísan til þessa, aðstæðna á vett­vangi og annarra atvika málsins þótti ekki loku fyrir það skotið að B hafi getað stigið úr um ökumannsdyr bifreiðarinnar án þess að lögreglumennirnir yrðu þess varir, hraðað sér fram fyrir hana í myrkrinu og sest inn í farþegasæti hennar, hægra megin að framan. Þá var ekki talið unnt að sakfella M á grundvelli ætlaðrar játningar hans áður en lögreglu­menn höfðu gert honum grein fyrir því að honum bæri ekki skylda til að tjá sig um kæru­efnið. Þótt verulegar líkur hafi verið færðar fram fyrir sekt M þótti allt að einu varhuga­vert að telja nægilega sannað að hann hafi verið ökumaður bifreiðarinnar.