Dómstólaleit

M kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni K um að dómkvaddur yrði matsmaður til að vinna sérfræðilega álitsgerð í máli þar sem M og K deildu um forsjá barns. Úrskurður héraðsdóms var staðfestur með vísan til forsendna hans.

K höfðaði mál á hendur M og krafðist þess að samkomulag þeirra um sameiginlega forsjá dætra þeirra yrði fellt úr gildi. Svo fór að gerð var dómsátt milli þeirra að öðru leyti en um málskostnað. K kærði úrskurð héraðsdóms um þann ágreining. Talið var óhjákvæmilegt að líta svo á að K hefði með dómsáttinni tapað málinu í öllu verulegu. Samkvæmt meginreglu 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 varð því til samræmis að dæma hana til að greiða M málskostnað fyrir héraðsdómi. Kærumálskostnaður var ekki dæmdur.