Dómstólaleit

K krafði M um skaðabætur vegna slyss sem hann varð fyrir sem björgunarsveitarmaður er hann féll niður af þaki á húsi M eftir að hafa fest þar plötur, er losnað höfðu vegna óveðurs. Talið var að hvað sem liði samskiptum M og K, áður en K fór upp á þakið, hefði ekki verið sýnt fram á að milli þeirra hefði stofnast samningur, sem fæli í sér að M hefði tekið á sig ábyrgð á hugsanlegu tjóni K. Þá væri ekki unnt að fallast á það með K að ólögfestar reglur skaðabótaréttar um óbeðinn erindrekstur og neyðarrétt gætu leitt til þess að á M yrði lögð skaðabótaábyrgð vegna tjónsins. Yrði að líta svo á að fébótaábyrgð yrði almennt ekki lögð á þann, sem bjargað væri úr háska eða á þá hagsmuni, sem björgunaraðgerðir beinast að, nema sá hinn sami hefði vísvitandi eða af stórfelldu gáleysi stofnað til þeirra aðstæðna, er tjón björgunarmanns yrði rakið til en því hefði ekki verið haldið fram af hálfu K. Var M því sýknuð af kröfum K.