Dómstólaleit

Eiginmaður S var vátryggingartaki hjá líftryggingarfyrirtækinu K. Árið 2005 var eiginmaður S bráðkvaddur og krafði S þá K um bætur úr líftryggingu eiginmanns hennar. Er K aflaði gagna til að leggja mat á bótakröfu S kom fram að eiginmaður S hefði gefið rangar upplýsingar í umsókn sinni. Var talið að samkvæmt gögnum málsins væri engum vafa undirorpið að eiginmaður S hefði við töku líftryggingarinnar vísvitandi gefið rangar upplýsingar um atvik sem hann hefði mátt ætla að skiptu máli fyrir K. Var K sýknað af kröfu S.

Áfrýjendurnir AR, PP, IP og HP kröfðust greiðslu samkvæmt líftryggingarskírteini, sem K hafði gefið út í janúar 1993, vegna sameiginlegrar vátryggingar sem AR hafði tekið ásamt sambúðarmanni sínum PS, föður annarra áfrýjenda, en hann hafði látist í ágúst 2004. Fyrir lá að PS hafði verið með kransæðasjúkdóm frá árinu 1990 og ekki getið um það í umsóknareyðublaði fyrir vátryggingunni, þrátt fyrir að spurt væri um sjúkdóma vátryggingartaka. Talið var að K hefði hafnað umsókninni hefðu réttar upplýsingar um heilsufar PS legið fyrir. Að þessu virtu og með vísan til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 20/1954 var K sýknað af kröfu um greiðslu vátryggingabóta. Til vara var gerð krafa um að K yrði gert að endurgreiða iðgjöld sem greidd hefðu verið af líftryggingu PS frá janúar 1993 til ágúst 2004. Vegna annmarka á útreikningi kröfunnar var ekki talið að félaginu hefði gefist nægilegt tilefni til að halda fram til frádráttar henni kostnaði, sem það kynni að hafa borið vegna vátryggingarinnar. Var því talið óhjákvæmilegt að vísa kröfunni af sjálfsdáðum frá héraðsdómi.

K keypti innbústryggingu hjá vátryggingafélaginu V og var hann þá búsettur í einbýlishúsi einu. Vátryggingarfjárhæð var 4.000.000 kr. Ári síðar var vátryggingin endurnýjuð, en þá hafði K flutt úr húsinu og leigt það út, en komið búslóð sinni fyrir á lofti hússins. Á miðju síðara vátryggingartímabilinu fór K fram á við V að vátryggingarfjárhæð yrði hækkuð í 5.500.000 kr. Talið var, að K hefði mátt vera ljóst að við afgreiðslu beiðni um hækkun vátryggingarfjárhæðar hefðu upplýsingar um þá óvissu, sem ríkti um aðstæður á geymslustað skipt V miklu máli. Var V ekki talið skuldbundið af beiðni K um hækkun vátryggingarfjárhæðar. Matsmenn töldu verðmæti þess lausafjár, sem K hélt fram að stolið hefði verið úr húsinu hafa verið 6.135.000 kr. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að samkvæmt vátryggingarskilmálum skyldu verkfæri, sem voru á loftinu bætt með allt að 5% af vátryggingarfjárhæðinni. Sönnunarbyrði um hvað farið hefði forgörðum var talin hvíla á K, en ekki var talið unnt að gera ríkar kröfur til sönnunar um muni, sem voru týndir. Talið var, að K hefði vanrækt upplýsingaskyldu sína vegna tjóns síns og voru bætur til K lækkaðar vegna þessa. Var niðurstaða héraðsdóms um heildarfjárhæð vátryggingarbóta staðfest.