Dómstólaleit

Ágreiningur var milli þrotabús S ehf. og B hf. um hvort frestur til málshöfðunar hefði verið liðinn þegar þrotabúið höfðaði mál á ný til riftunar á ráðstöfun en slíku máli hafði verið vísað frá dómi. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að í 148. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. er kveðið á um að mál til riftunar á ráðstöfun þrotamanns samkvæmt XX. kafla laganna þurfi að höfða áður en sex mánuðir eru liðnir frá því að skiptastjóri í þrotabúi eigi þess kost að gera riftunarkröfu, en aldrei byrji þessi frestur þó að líða fyrr en við lok kröfulýsingarfrests við gjaldþrotaskiptin. Engin sérstök fyrirmæli væru í fyrrnefndu ákvæði um frest til að höfða riftunarmál öðru sinni ef upphaflegu máli, sem höfðað er í tæka tíð, hefur verið vísað frá dómi eða það verið fellt niður. Þegar metið væri hvernig bregðast ætti við skorti á sérstakri reglu um þetta efni yrði að líta meðal annars til þess að fresturinn, sem mælt er fyrir um í 148. gr. laga nr. 21/1991, væri settur öðru fremur til að koma í veg fyrir óvissu viðsemjanda þrotamanns um hvort þrotabú muni una við ráðstöfun hans fyrir upphaf gjaldþrotaskipta. Með málshöfðun til riftunar á ráðstöfun þrotamanns lýsir þrotabú skýrri afstöðu sinni til þessa, þótt máli sé síðan vísað frá dómi eða það fellt niður. Að öllu þessu athuguðu og með því að ekki væri beinlínis mælt fyrir á annan veg í lögum yrði að líta svo á að við frávísun eða niðurfellingu máls, sem þrotabú hefði höfðað til riftunar á ráðstöfun þrotamanns, hefjist aftur sex mánaða frestur handa því til að höfða nýtt mál í sama skyni. Samkvæmt því höfðaði þrotabú S ehf. mál þetta í tæka tíð. Yrði því að fella hinn kærða úrskurð úr gildi og leggja fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.