Dómstólaleit

G og S greindi á um heimild S til að hafa gróðurhús á lóð, sem Hveragerðisbær leigði fyrri eiganda mannvirkja á lóðinni með lóðarleigusamningi frá 1999. Með samningnum var leigutaka heimilað að selja og veðsetja leigurétt sinn að lóðinni í heild, ásamt húsum þeim og mannvirkjum sem á henni yrðu gerð. Mannvirki á lóðinni voru á sömu hendi uns þau voru framseld í tvennu lagi sama kaupanda, í báðum tilvikum ásamt lóðarréttindum, annars vegar önnur mannvirki en gróðurhúsið, árið 2006, og hins vegar gróðurhúsið, í ársbyrjun 2007. Í kjölfarið voru eignirnar áfram framseldar í tvennu lagi og eignuðust G og S að endingu eignarhluta sína með framsölum á árunum 2014 og 2015. Hveragerðisbær innheimti fasteignagjöld og lóðarleigu af bæði G og S vegna eigna þeirra á lóðinni. Í dómi Landsréttar var meðal annars skírskotað til þess að í eldri og gildandi skipulagslögum væri mælt fyrir um að óheimilt væri að skipta lóðum án samþykkis sveitarstjórnar. Í samræmi við ákvæði eldri skipulagslaga hefði þáverandi leigutaka lóðarinnar verið heimilað, með 7. gr. lóðarleigusamningsins, að selja og veðsetja leigurétt sinn að lóðinni í heild, ásamt húsum þeim og mannvirkjum sem á henni yrðu gerð. Sala gróðurhússins með lóðarréttindum hefði ekki verið í samræmi við það. Hvorki S né sá sem hún sótti rétt sinn til hefði vegna þessa verið í góðri trú um að gróðurhúsinu fylgdu sjálfstæð lóðarréttindi eða einhvers konar hlutdeild í sameiginlegum lóðarréttindum eftir að S eignaðist gróðurhúsið. Þá fæli innheimta fasteignagjalda af gróðurhúsinu með sjálfvirkum hætti, en ekki á grundvelli sérstakrar ákvörðunar Hveragerðisbæjar þar um, ekki í sér óbeint samþykki bæjarins fyrir því að gróðurhúsinu fylgdu sjálfstæð lóðarréttindi. G nyti betri réttar en S til nýtingar lóðarinnar og þyrfti ekki að þola að lóðarréttindalaust gróðurhús S stæði áfram á lóðinni. Því var fallist á kröfu G um að S fjarlægði gróðurhúsið af lóðinni.