Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem E og BÁ var gert að sæta atvinnurekstrar- banni í þrjú ár. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að skv. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 21/1991 þurfi krafa skiptastjóra ekki að koma fram áður en skiptum sé lokið og það hafi ekki þýðingu við úrlausn málsins hvort auglýsing um skiptalok hafi verið birt áður eða eftir að skiptastjóri setti fram kröfu um atvinnurekstrarbann. Var talið hafið yfir vafa á grundvelli gagna málsins, skýrslu E og BÁ fyrir héraðsdómi, að BÁ hafi verið svokallaður skuggastjórnandi í Í ehf. og því í reynd stjórnað félagsinu ásamt E á tilgreindu tímabili. E og BÁ byggðu einnig á því að bókhaldsgögnum Í ehf. hafi verið haldið til haga og bókhald fært, en gögnin verið í vörslu þriðja aðila, E ehf. Fyrir Landsrétt hefðu verið lögð fram gögn frá E ehf. þar sem staðfest var að E ehf. hefði aldrei verið með bókhaldsgögn Í ehf. Einkum með þessum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um þriggja ára atvinnurekstrarbann E og BÁ.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var gert að sæta atvinnurekstrarbanni í þrjú ár. Málið var höfðað af skiptastjóra þrotabús C ehf. en A var stjórnarmaður og prókúruhafi félagsins. Í úrskurði Landsréttar var þeirri málsástæðu A hafnað, að skiptastjóri þrotabúsins hefði ekki getað farið fram á að lagt yrði atvinnurekstrarbann á A, þar sem skiptum á búinu hefði verið lokið þegar krafan barst héraðsdómi. Þá kom fram í úrskurði Landsréttar að þegar litið væri til þess sem ráða mætti af framlögðum gögnum um uppsafnaða skuld C ehf. við ríkissjóð allt frá árinu 2019, um framgöngu A á rekstrartíma félagsins sem og í aðdraganda þess að það var tekið til gjaldþrotaskipta árið 2023 og að teknu tilliti til skýringa hennar fyrir dómi, þætti nægjanlega fram komið að skilyrðum 181. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. fyrir því að leggja atvinnurekstrarbann á A væri fullnægt. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var gert að sæta atvinnurekstrarbanni í þrjú ár. Málið var höfðað af skiptastjóra þrotabús C ehf. en A var fyrirsvarsmaður félagsins og eini eigandi þess. Í úrskurði héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna kom fram að um ábyrgð A færi eftir lögum um einkahlutafélög nr. 138/1994. Af gögnum málsins yrði ekki ráðið að A hefði á þeim tíma er hann rak félagið freistað þess að færa rekstur þess í rétt horf heldur þvert á móti séð til þess að fjármunir sem voru á reikningum félagsins rynnu til hans sjálfs í formi tekna og óútskýrðra greiðslna. Var A talinn hafa með vítaverðum hætti virt að vettugi skyldur sínar sem fyrirsvarsmaður C ehf. og í ljósi þess væru skilyrði 181. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. nr. 21/1991 uppfyllt til þess að lagt yrði á hann atvinnurekstrarbann.