Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu V hf. í þb. B hf. og málskostnaður felldur niður. Málavextir voru þeir að V hf. og B hf. gerðu með sér tvo samninga, annars vegar árið 2000 um rafræna skráningu hlutabréfa B hf. í kerfi V hf. og hins vegar árið 2006 um skuldabréfaútgáfu B hf. í kerfi V hf. Bú B hf. var tekið til gjaldþrotaskipta í mars 2009. Í málinu krafði V hf. þb. B hf. um fjárhæð tveggja reikninga sem sagðir voru reikningar fyrir „árgjöld 2010“. Í dómi Hæstaréttar, sem staðfesti úrskurð héraðsdóms um annað en málskostnað, segir meðal annars að málatilbúnaður V hf. væri reistur á því að samningssamband hans við þrotamann hefði haldist þrátt fyrir töku bús hans til gjaldþrotaskipta. Væri einkum vísað til eðlis samningsskuldbindinganna, en einnig þess að skiptastjóri B hf. hefði með gerðum sínum viðurkennt að samningarnir væru enn í gildi. Þetta leiddi til þess að krafa V hf. stæði fremst í réttindaröð við slit þb. B hf., sbr. 2. og 3. tölul. 110. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Hæstiréttur vísaði til þess að samkvæmt meginreglu 91. gr. laganna féllu gagnkvæmir samningar þrotamanns niður við töku bús hans til gjaldþrotaskipta og leiddi hvorki eðli réttarsambandsins né ákvæði laga nr. 131/1997 um rafræna eignarskráningu verðbréfa til annarrar niðurstöðu, sbr. 89. gr. laga nr. 21/1991. Síðastnefnd lög væru reist á þeirri meginreglu að kröfuhafar njóti jafnræðis við skipti og frávik frá því yrðu að styðjast við skýr lagafyrirmæli. Þá taldi Hæstiréttur að gerðir þb. B hf. hefði ekki falið í sér viðurkenningu á skyldu þrotabúsins til að efna samningana.