Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
2 dómar fundust
Lög: Lög um breytingu á ýmsum lögum vegna fjárlaga fyrir árið 2023. nr. 129/2022
A (sjálfur) gegn
íslenska ríkinu (enginn)
Með hinum kærða úrskurði var máli A á hendur Í vísað frá dómi á þeim grundvelli að A hefði ekki greitt lögákveðið gjald til héraðsdóms vegna kæru sinnar til réttarins, sbr. 3. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 og 1. tölulið 2. mgr. 1. gr. laga nr. 88/1991. Fyrir lá hins vegar að A greiddi umrætt gjald til héraðsdóms innan kærufrests samkvæmt 1. mgr. 144. gr. laga nr. 91/1991. Taldi Hæstiréttur því ekki efni til að vísa málinu frá Landsrétti. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til efnislegrar meðferðar.
Mari Sikk (sjálf) gegn
Landsbankanum hf og Magnúsi Árna Hallgrímssyni (
Hannes J. Hafstein lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu M um að frumvarpi sýslumannsins á Norðurlandi vestra til úthlutunar söluverðs nánar tiltekinnar fasteignar yrði breytt. Varakröfu M þess efnis að lagt yrði fyrir sýslumann að halda uppboðsmálinu áfram eða selja fyrrgreinda fasteign á ný var einnig hafnað. Eftir uppkvaðningu úrskurðarins var M, sem er ólöglærð, leiðbeint af héraðsdómara um að hún gæti kært úrskurðinn til Landsréttar. Þá var henni jafnframt leiðbeint um efni kæru og að hún þyrfti að greiða kærugjald. M kærði úrskurð héraðsdóms en bar því við að hún þyrfti ekki að greiða kærugjaldið. Í úrskurði Landsréttar var rakið að samkvæmt 1. tölulið 2. mgr. 1. gr. laga nr. 88/1991 um aukatekjur ríkissjóðs, eins og þeim hefði verið breytt með 38. gr. laga nr. 129/2022, skyldi við meðferð einkamáls fyrir Landsrétti greiða í ríkissjóð gjald að fjárhæð 70.000 krónur við kæru úrskurðar héraðsdóms til Landsréttar. Þá bæri kæranda dómsathafnar samkvæmt 3. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 3. mgr. 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu, að greiða héraðsdómara lögmælt dómgjöld fyrir Landsrétti. Þar sem fyrir lægi að M hefði ekki greitt hið lögákveðna gjald vegna kæru sinnar og undanþáguákvæði 6. mgr. 1. gr. laga nr. 88/1991 yrði ekki talið geta átt við vegna kæru M á grundvelli 1. mgr. 79. gr. laga nr. 90/1991 taldi Landsréttur ekki skilyrði til að taka málið til frekari meðferðar. Var málinu því vísað frá Landsrétti.