Dómstólaleit

N ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem bú félagsins var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu F ehf. á grundvelli árangurslauss fjárnáms. Í málinu hélt N ehf. því m.a. fram að F ehf. hefði skuldbundið sig til að krefjast ekki gjaldþrotaskipta á grundvelli árangurslauss fjárnáms sem gert hafði verið hjá N ehf. að kröfu A hf. Taldi Hæstiréttur að ekki yrði séð að þessari málsástæðu hefði verið borið við af hendi N fyrr en í greinargerð fyrir Hæstarétti og fengi hún því ekki komist að í málinu. Þá var talið að N ehf. hafi hvorki sýnt fram á að krafa F ehf. væri nægilega tryggð með veði í fasteign N ehf., sbr. 1. tölulið 3. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991, né að N ehf. yrði innan skamms fær um að standa full skil á skuldbindingum sínum, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Þá var N ehf. ekki talinn hafa fært sönnur á að F ehf. hefði brotið gegn ákvæðum laga nr. 107/2009, sameiginlegum reglum fjármálafyrirtækja né eigin viðmiðum þegar hann ákvað að hafna beiðni N ehf. um fjárhagslega endurskipulagningu og krefjast gjaldþrotaskipti á búi félagsins. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.